غزل شمارهٔ ۲۸۸۴

برداشت: دل بی‌قرار ما به چرخ زندگی مشغول می‌شود، اما برای خدمت به این نقطه، از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند و کمربند خود را محکم می‌بندد.

برداشت: حجاب، زیبایی گل را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و آب به عنوان مایه حیات، در واقع بیهوده است. در این باغ زیبا، گل‌ها به خاطر این حجاب بسته می‌شوند.

برداشت: مهر تابان، با وجود زیبایی و درخشندگی‌اش، چه تأثیری می‌تواند بر روی خمیر خامی چون من بگذارد؟ که در این حال، من غمگین و ناامید، نان خود را بر دیوار می‌زنم تا شاید دیده شود.

برداشت: عشقی که مانند آتش می‌سوزد، گل را از باغ تماشا می‌کند و به خاطر آن پریشان می‌شود. وقتی عقل تلاش می‌کند خود را سامان دهد و دستاری بر سر می‌بندد، وضعیت پیچیده‌تری پیدا می‌کند.

برداشت: چگونه می‌تواند از جلوی چشم ما دور شود؟ این گلستانی که بر روی صورت زیبای ما دیوار می‌کشد، هیچ‌گاه دست برنمی‌دارد.

برداشت: دل من نمی‌داند که چه حسی دارد؛ وقتی که چشمم به نقطه‌ای می‌نگرد، آن را به دور می‌چرخاند و خودم را در عالم خیال گم می‌کنم.

برداشت: چرا از ترس مرگ می‌لرزی؟ شراب را به جلو بیاور که یک لیوان پر از آن، این لرزه‌ها را آرام می‌کند.

برداشت: از نگاه جذاب او به زلفش پناه می‌برم، زیرا هر کس که تحت ظلم و زور قرار گیرد، خود را برای جلوگیری از ستم محکم می‌بندد.