غزل شمارهٔ ۲۸۸۲

برداشت: زمانی که آن معشوق زیبا به تماشای باغ می‌روید، با زنجیری که دارد، خود را به درخت سرو می‌بندد، درست مانند قمری که خود را به کمر درخت می‌بندد.

برداشت: اگر زیبایی با لبان شیرین خود طعم شیرینی دارد، به خاطر حرف تلخی که من می‌زنم، مرا با کلماتش در کام خودش متوقف می‌کند.

برداشت: در دل من چگونه می‌توان عشق را مهار کرد؟ و کیست که می‌تواند مهمان غیبی را که در درونم است، با قید و بند درآورد؟

برداشت: چطور می‌تواند دل، راز کوچک عشق را پنهان کند؟ که حتی سنگ سخت هم نمی‌تواند جلوی چشم این شعله را بگیرد.

برداشت: در دریای وحدت غوطه‌ور شدم، و با چشم پوشی از خود، یکی می‌شوم. مانند حبابی که در دریا غرق می‌شود، به محض اینکه به خودم نگاه نکنم.

برداشت: حریصان به چیزهای بی‌اهمیت راضی می‌شوند و مانند مگسی در دام عنکبوت گرفتار می‌شوند که تارهای سست حبسشان می‌کند.

برداشت: شاخسار بی‌ثمر درختی که هیچ نتیجه‌ای نمی‌دهد، از جیب نبات بیرون می‌آید و نمی‌دانیم که کی میوه امید ما به بار خواهد نشست.

برداشت: اگر کسی خواب خوشی ببیند و از آن برخیزد، می‌تواند به راحتی بارهای سنگین را جمع کند و سفر کند. زیرا کسی که می‌خواهد به سفر برود، باید بارش را بر کمرش بندد و آماده حرکت شود.

برداشت: زندگی کن تا مانند یک پرنده خاکستری شود. اگر زندگی‌ات را به چیزی بهتر پیوند بزنی، آن‌گاه نامه‌ات مانند سمندر خواهد شد.