غزل شمارهٔ ۲۸۸۱

برداشت: غیر از چشمی که به خاطر شرم و حیا، نگاهی به من نمی‌کند، چه کسی از آشنایان را دیدی که در برابر آشنا این‌گونه رفتار کند؟

برداشت: در گلزارها، گل‌های زیبا به هم مربوط می‌شوند و در حالی که میان خود را محکم نبندند، نشان می‌دهند که زیبایی و طراوت در ارتباط و هماهنگی با یکدیگر است. مانند پارچه‌ای سرخ که به تنگی کمر خود گره می‌زند، نشان‌دهنده تنگی و جدایی نیست، بلکه یادآور زیبایی و همبستگی است.

برداشت: فرد خواب‌آلود صرفاً با شوخی و بازی بر زمین نمی‌تواند بیدار شود، مگر اینکه آرایشگری در خواب، حنا بر دست آن پری زیبا بزند.

برداشت: ما همچون گل‌های تازه‌ای که روییده‌اند، به سرزنده بودن ادامه می‌دهیم. اما هر کس که در این مسیر به ما آسیب برساند، خود را دچار زحمت و گرفتاری خواهد کرد.

برداشت: لباس فقر به راحتی به زمین می‌چسبد، درست مانند اینکه یک فرش نرم را به راحتی روی زمین پهن کنیم.

برداشت: افراد طمعکار هرگز از خواری و ذلت راضی نمی‌شوند، چرا که خود را به خاطر عیوب و کمبودهایشان به دام می‌اندازند و به دنبال نیاز خود به گدایی مشغول هستند.

برداشت: آدمی باید زبانش را از گفتن سخنان خوب و بد بازدارد، زیرا هر کسی که می‌خواهد دیگران را ساکت کند، باید ابتدا خود را کنترل کند.

برداشت: به زودی موهای بلند و زیبا در چهره‌ی ساده و زیبای من پیدا خواهد شد و این زیبایی به قدری شگفت‌انگیز است که مانع از رشد و شکوفایی سبزه و گیاهان می‌شود.

برداشت: غیر از ناله و افسوس چیزی از عمر من به دست نیامد، برای کسی که دلش را به کاروانی مانند درا (گنجشک) گره زده است.

برداشت: اگر روزی سرنوشت من به چنین چیزی باشد که پرنده‌ای با استخوان‌های من روزی ببیند و تغذیه کند، شگفت‌زده‌ام که دیگر در استخوان‌هایم مغز پرنده‌ای نباید وجود داشته باشد.

برداشت: از نگاه فریبنده و دلربای معشوق، دل صائب در سینه‌اش دچار درد و رنج شده است. این درد چنان عمیق است که او را به تکه‌های نیمه از هم جدا کرده، به گونه‌ای که از آن دو تکه، می‌خواهد زلف‌های معشوق را به هم بچسباند.