غزل شمارهٔ ۲۸۸۰

برداشت: دست تقدیر مانند صیادی است که شکار خود را به خاطر شکار کردن کنترل می‌کند و به این ترتیب زندگی افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: صیادان دقت دارند که همیشه مراقب باشند؛ آن‌ها در جستجوی شکار هستند و نمی‌گذارند غفلت و بی‌حوصلگی بر آن‌ها غلبه کند. هر لحظه بی‌توجهی مثل حنا بر پای کسی می‌نشیند که خواب‌آلود است و ممکن است فرصتی را از دست بدهد.

برداشت: توتیا که یک ماده معدنی است، نمی‌تواند در زیر دیوار سنگین بماند، همان‌طور که برگ کاه نمی‌تواند ثابت بماند. هر کسی باید خود را به چیزی محکم و ارزشمند مانند کهربا بچسباند.

برداشت: سرنوشت مانند سایه‌ای است که از پی اعمال ما می‌آید. پس چرا کسی نباید گناه و اشتباه خود را به سرنوشت نسبت دهد؟

برداشت: دست پیچ یعنی دستاویز و بهانه

برداشت: در این میخانه، هر کسی که به دنبال پیدا کردن حقیقت و عشق است، بهتر است که مانند لیوان، از سوال و جواب پرهیز کند و فقط به مزه‌کردن مشغول شود.

برداشت: با زهد و عبادی که سخت و خشک باشد، نمی‌توان عشق را تسلیم و تحت کنترل خود درآورد. مانند این است که کسی بخواهد شعله‌های آتش را با یک پارچه معمولی مهار کند.

برداشت: عاجز‌کشی: ضعیف‌کشی کردن، زبون‌کشی