غزل شمارهٔ ۲۸۷۹

برداشت: هر کس که به دنبال آرزوها و رویاهای بزرگ است، باید برای رسیدن به آنها تلاش کند. در غیر این صورت، همچون کشتی‌ای که هرگز به دریا نمی‌رسد، در گل و لای باقی می‌ماند و به جایی نمی‌رسد.

برداشت: نور شمع را هیچ فانوسی نمی‌تواند پنهان کند، چرا که با بستن چشم‌ها، حجاب نور دور نمی‌شود.

برداشت: غرور و تکبر مانع از صبر و تحمل افراد بزرگ است. زیبایی و لطافت وجود آن‌ها باعث نمی‌شود که به راحتی بلندپروازی کنند.

برداشت: الف هر چیز که به آن متصل شود، علم و دانش به همراه می‌آورد. ولی اگر به تنهایی وجود داشته باشد، نمی‌تواند دو سر رشته را به وحدتی یکپارچه تبدیل کند.

برداشت: غمزه‌ی او که مانند سلاحی خونی است، دل را آزار می‌دهد و هیچ نشانه‌ای از سیری در آن نمی‌بینم. حالتی نشئگی از نوشیدن شراب هم نمی‌تواند این دلخوشی را از بین ببرد.

برداشت: به خاطر وجود زیاد چیزها در دنیا، ذهن انسان نمی‌تواند به راحتی چیزی را به خاطر بسپارد. چشمی که شگفت‌زده است، به خاطر تماشای زیبایی‌ها و آثاری که در اطرافش وجود دارد، نمی‌تواند به سادگی شفاف و بی‌دغدغه بماند و از دیدن آنها خسته نمی‌شود.

برداشت: خطرات و مشکلات زندگی بیشتر از آنچه که به نظر می‌آید جدی و سخت هستند. همچنین باید توجه داشت که طول عمر انسان به توانایی‌های او بستگی دارد و به سادگی به دست نمی‌آید.

برداشت: گل بدون خار، در مسیر شخصی که به نام صائب معرفی شده، به بستر و محیطی آرام تبدیل می‌شود. او با داشتن احساسات سنگین و مشکلات، نمی‌تواند از بار دشواری‌ها رهایی یابد.