غزل شمارهٔ ۲۸۷۸

برداشت: اگر کسی به اجبار و به صورت مداوم در حال ادعای چیزی باشد، این اجبار او را به واقعیت نمی‌رساند. حتی اگر صد سال هم به او فرصت بدهیم تا تغییر کند، در پایان همچنان به آن وضعیت اولیه‌اش باقی می‌ماند و به یک انسان واقعی تبدیل نمی‌شود.

برداشت: دل شاد و آرام نیاز به پیچیدگی و دردسر ندارد و به خاطر غم و اندوه کسی تغییر نمی‌کند.

برداشت: چرا باید به موضوعی بی‌فایده بپردازم که هیچ سودی ندارد؟ وقتی که دعا و نیایش من از پاکی و صفای واقعی برخوردار نیست.

برداشت: ای ساقی، دل خود را به دریا بسپار و لیوان را در میان بگذار. سر ما از این پیمانه به آرامی گرم می‌شود و کم‌کم مست نخواهیم شد.

برداشت: ای سوزن، چرا با بی‌تابی به زخم من نگاه می‌کنی؟ تعمیر این لباس به کمک رشته مریم ممکن نیست.