غزل شمارهٔ ۲۸۷۷

برداشت: اگر من شکار شوم، هیچ رحم و توجهی وجود ندارد؛ چرا که اگر خون من ریخته شود، دیگر زبان خنجر قاتل به سخن نمی‌آید.

برداشت: من نمی‌توانم به ناز و تکبر تو گرفتار شوم، چرا که در برابر کسی که دلش را به من نمی‌دهد، دور نمی‌شوم.

برداشت: چرا در دل خود، غم و اندوه ناشی از یاد او را تحمل کنم؟ در جمع دوستان، هیچ مانعی نمی‌تواند بین آن‌ها قرار بگیرد.

برداشت: هر کجا که برویم، چشمانم همیشه به اوست؛ زیرا شکار زخمی هرگز از صیاد خود غافل نمی‌شود.

برداشت: فرار از مشکلات و ناملایمات زندگی ممکن نیست. رحمت و بخشش الهی به مانند دریایی وسیع است و افرادی که بخشنده‌اند همیشه پایگاه و مکانی برای مهربانی دارند. اما نمی‌توانند بدون وجود درخواست و درخواست‌کننده، نیکی و کمک کنند.

برداشت: آیا ممکن است من تنها به بخت و اقبال خودم، با دقت و توجه، از مسیر سرنوشت به دنیا آمده‌ام؟ چرا که روزی من بدون پشتوانه و تلاش، جز با چالش و معضلی به دست نمی‌آید.

برداشت: تو به خاطر شور و شوقی که در دل داری، در دنیای خود شور و حال را مشاهده می‌کنی. کدام موج در دریای رضایت به ساحل نخواهد رسید؟

برداشت: زهد و پرهیزکاری خشک و بی‌روح، نمی‌تواند زمین را پربار و بارور کند. تنها تلاش و رحمت الهی است که می‌تواند به زمین حیات ببخشد و آن را به حالتی مطلوب درآورد.

برداشت: شراب تلخ از انگور شیرین به دست می‌آید و این نشان می‌دهد که برای دستیابی به خرد و درک کامل، باید مراحل و تجارب تلخی را نیز پشت سر گذاشت. جنون یا شور هیجانی واقعی نیز تنها زمانی به وجود می‌آید که فرد به کمال و تمامی این مراحل رسیده باشد.

برداشت: در اینجا به این موضوع اشاره شده است که خوشنودی دشمن یا خصم، برای عارف به مراتب بهتر و باارزش‌تر از هر نعمت دیگری است. همچنین، شاعر از خودش می‌پرسد که چرا صائب به تقصیرها و نواقص خود اعتراف نمی‌کند.