غزل شمارهٔ ۲۸۷۵

برداشت: دل دیوانه من هرگز از حمله یک سپاه به عقب نمی‌آید، همانطور که نور تند شمشیر از هر گیاهی دور نمی‌شود.

برداشت: کسی که از تو چیزی می‌خواهد، به خاطر شوق و هیجانش آتشی زیر پایش احساس می‌کند که مانند سیلاب از هر جایی عبور می‌کند و به جایی برنمی‌گردد.

برداشت: اگر به دلیل ستم و بدرفتاری آن فرد بدخُو، اوضاع تغییر نکند، این وضعیت با هیچ آرزویی بهبود نخواهد یافت.

برداشت: کسی که چهره‌اش سیاه است، سزاوار عذاب و تحقیر است. چرا که از چهره‌اش هیچ مطلب خوبی استخراج نمی‌شود و هرگز نگاه به او نمی‌کنیم.

برداشت: غبار و خاکی که بر روی خط نوشته‌ها نشسته، نمی‌تواند مانع دیدن عاشق شود. زیرا فردی که دلش پاک و باصفاست، به سادگی از زهر و خطرات دوری نمی‌کند.

برداشت: چهره امید ما، ای معبود آرزوهای مشتاقان، زمانی که برگردانیم، دیگر برنمی‌گردد.

برداشت: کدام مشاور بی‌احساس به سراغ من می‌آید؟ چرا که از این خانه‌ی غم، ابر سیاهی برنمی‌گردد.

برداشت: کدام پرنده شب در absence of سرپناه آرام می‌گیرد؟ به‌جز دل که به خاطر زلف سیاه محبوبش نمی‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: من از زیبایی و جذابیت او بی‌نصیبم و اگر نبود این حسرت و دوری، هیچ گیاهی نمی‌توانست از خارهای او به طلا تبدیل شود.

برداشت: دل به مانند چشمی که از شوق پرواز نمی‌تواند در جای خود آرام بگیرد، به هیچ افسون و فریبی توجه نمی‌کند و از هر چیز کوچک و بی‌اهمیت نمی‌تواند برگردد.

برداشت: کدام فرد بی‌سر و پا است که در این مسیر قدم می‌گذارد؟ چرا که از روی خوش‌شانسی و دیوانگی، کسی که کلاهی دارد، برنمی‌گردد.

برداشت: از چشم‌های دل‌انگیر تو، ای روشن‌کننده‌ی دل‌ها، امید ما هرگز به خاطر گناهی که کرده‌ایم، از بین نمی‌رود.

برداشت: خداوند از چشم بد محافظت می‌کند تا نور تابان خورشید را حفظ کند، زیرا چشمه زندگی هرگز نمی‌تواند نگاهی به خشکی برگرداند.

برداشت: هرچند که سفر و تلاش در دشت عشق به داستان مجنون و لیلی انجامید، اما مسیر کوتاه ما به هدف و مقصودمان نخواهد رسید.