غزل شمارهٔ ۲۸۷۳

برداشت: خطی که از خون ریخته شده، نمی‌تواند مانع آن زخم زدن غمزه‌ی بی‌رحم شود. زبان شمشیر هم هرگز از جوهر خود منحرف نمی‌شود.

برداشت: افسردگی نمی‌تواند دل‌های پاک و روشن را تنها بگذارد، چرا که این احساس همچون قطره‌ای است که به گوهر تبدیل نمی‌شود.

برداشت: من نمی‌توانم از آلودگی و گناه دور شوم، چرا که اگر آینه کدر و تیره شود، دیگر نمی‌تواند روشنی را بازتاب دهد.

برداشت: شکایت از چرخش و گردش دنیا نداریم، زیرا دل عاشقان و عارفان از نوشیدن و لذت بردن خسته نمی‌شود و همیشه مشتاق است.

برداشت: اگر صدایی از کوه برگردد، نشانه‌اش این است که این کوه به خوبی در برابر دلبستگی‌های ما ایستادگی می‌کند و فریاد ما به سوی آن بازنمی‌گردد.

برداشت: جنگجو بی‌دلیل جان خود را به خطر می‌اندازد، مانند کسی که حکم مقدسی را زیر سوال می‌برد و از آن تخلف می‌کند.

برداشت: هیچ چراغی تا صبح نمی سوزد، پس کدام آتش سوزان از خاکستر برمی‌خیزد؟