غزل شمارهٔ ۲۸۷۲

برداشت: دل عاشق به خاطر رفتار ناپسند محبوب قدیمی‌اش از او دل نمی‌کند، زیرا مانند جواهر که با آب و رنگ تغییر نمی‌یابد، احساسات واقعی او نیز تحت تأثیر این سخت‌گیری‌ها قرار نمی‌گیرد.

برداشت: از کنار ما دور نشو، زیرا اگر خورشید در کنار ماه قرار گیرد، ماه لاغر نمی‌شود.

برداشت: آن مغرور به هیچ وجه به اشک های ما اهمیت نمی‌دهد. دامن خورشید در دریا هیچ‌گاه زیباتر و باشکوه‌تر نمی‌شود.

برداشت: عاشق سرگردان چطور می‌تواند زیبایی محبوبش را درک کند؟ نگاهی که از چشم قربانی برمی‌آید، هرگز به مژه‌های محبوبش بازنمی‌گردد.

برداشت: آسمان بی‌رحم و بی‌توجه به درد و غم ماست، زیرا حتی اشک‌هایمان هم تاثیری بر آن ندارند و به‌سختی می‌توانند تغییراتی در وضعیت ما ایجاد کنند.

برداشت: سرنوشت آسمانی حکم خود را به انجام می‌رساند و اساساً نمی‌توان با بی‌توجهی یا غفلت از آن صرف نظر کرد.

برداشت: رقیب به سراغ من می‌آید و مرا از خوشی‌های وصال دور می‌کند، اما در حقیقت، کلام بی‌اساس و بی‌اهمیتی می‌زند که هیچ چیز نمی‌تواند روح شاد من را مانع از خوشی کند.

برداشت: از فکر آن لب زیبا بیرون نمی‌آیم، صائب. جز ساغر، که نشان‌دهنده سرمستی و مستی است، هیچ چیز دیگری در فکر و خاطر من نمی‌گنجد.