غزل شمارهٔ ۲۸۷۱

برداشت: دل تنگ و ناخرسند من، با دعا و خواهش هم نرم و آرام نمی‌شود. این مشکل و گرهی که دارم، با فریب و نیرنگ هم باز نمی‌شود و مانند نیش عقرب نمی‌تواند درمانی پیدا کند.

برداشت: چندین چشم نمی‌تواند به جای یک دل روشن عمل کند؛ در شب تاریک اگر دل روشنی نباشد، روز به خاطر تعداد ستاره‌ها روشن نمی‌شود.

برداشت: صدای رعد در بهار به مانند نغمه‌ای می‌ماند که از آسمان می‌آید و با بارش باران همراه است. در اینجا اشاره شده که هیچ‌کس از جایگاهش پیش نمی‌رود و تغییر نمی‌کند، حتی با وجود این زیبایی و شور.

برداشت: این بیت به نوعی به زیبایی و ویژگی‌های ظاهری اشاره دارد. به این معنا که زیبایی باده، شفاف و زلال است و درخت مینا نیز به زیبایی رنگ سبز خود معروف است. اما در اینجا، با وجود اینکه رنگ مینا و زیبایی‌هایی که از پوشش‌های ظاهری ناشی می‌شوند، زیبایی واقعی را نمی‌سازند و برخی چیزها نمی‌توانند به سادگی تغییر کنند. بنابراین، زیبایی و جذابیت واقعی در سادگی و عدم پیچیدگی نهفته است.

برداشت: هر کس که به سخنان بی‌محتوا و سطحی توجه کند و دهانش را به آن باز کند، در واقع به خود آسیب زده و دچار پشیمانی خواهد شد، اما احساس ندامت او در عمق وجودش باقی می‌ماند و نمی‌تواند به راحتی از آن خلاص شود.