غزل شمارهٔ ۲۸۷۰

برداشت: فروغ و آرامش چهره کسی که در خود درد و رنج دارد، هرگز به سادگی تغییر نمی‌کند. همچنان که دریا با وجود طوفان‌ها به آرامش خود ادامه می‌دهد.

برداشت: از عشق و شوقی که به دریا دارم، آتشی در دل دارم که منجر به کنش و هیجان در من شده است؛ به طوری که حتی طوفانی هم که ممکن است به راه بیفتد، نمی‌تواند غبار من را از بیابان پاک کند.

برداشت: عقل خود را در عشق دخالت نده و ادعای درک و فهم نکن. زیرا که هیچ‌گاه کوه قاف که نماد عظمت و ثبات است، نمی‌تواند با پرنده‌ای همچون عنقا که نماد آزادی و پرواز است، هم‌سطح شود.

برداشت: با هزار امید، دل خود را آماده و پاک کردم، اما نمی‌دانستم که در آینه دل، آن زیبایی که انتظار داشتم پیدا نمی‌شود.

برداشت: تنهایی دلش را می‌خورد، چون به صحبت کردن با خودش عادت کرده است. هر کسی که با دیگران آشنا شده باشد، دیگر تنها نمی‌ماند.

برداشت: از تصویر زیبای دل خود به شدت می‌لرزم، اما اگر این تصویر نبود، طاقت من به راحتی از هیچ چیز نمی‌لرزد و همچون سنگ محکم می‌ماند.

برداشت: آیا ممکن است که کسی به ما کمک کند و وضعیت‌مان را بهتر کند؟ در غیر این صورت، زندگی‌مان مثل آسبندانی است که بی‌فایده می‌چرخد.

برداشت: تجسس و کنجکاوی نتایج خوبی ندارد و تنها به سردرگمی می‌انجامد، مگر اینکه فردی خود را از این حالت رهایی بخشد و بینش پیدا کند.

برداشت: در دل‌های راضی و قانع هیچ‌گونه شور و هیجانی به وجود نمی‌آید، زیرا همچنان که آب دریا هیچ‌گاه به گوهر تلخ تبدیل نمی‌شود، دنیا نیز نمی‌تواند باعث ناآرامی در این دل‌ها شود.

برداشت: اگر به شعر و زیبا گفتن علاقه‌مندی، باید دل خود را خالی و بی‌تأثیر کنیم؛ زیرا بدون کمال و خودآگاهی، هرگز نمی‌توانیم به خوبی صحبت کنیم و حرف‌های دل‌نشینی بزنیم.