غزل شمارهٔ ۲۸۶۹

برداشت: دل آرامی در زیر آسمان پیدا نمی‌شود و از تلاطم دریا، حتی یک قطره جواهر نیز به دست نمی‌آید.

برداشت: آسمان به خاطر ایستایی خودش، از زمین نقطه‌ای را می‌سازد. تو اگر ساکن و آرام نداشته باشی، دل جهان‌گرد تو آرام نخواهد گرفت و نمی‌تواند در جهان سفر کند.

برداشت: دل هر کسی به اندازه‌ی آشنایانش از تنهایی می‌ترسد. هر کس که به آشنایی برسد، هرگز تنها احساس نمی‌کند.

برداشت: وقتی مرکز ثابت باشد، پرگار با ثبات می‌چرخد و در نتیجه، درخت سرزمین به طور نامناسب در آسمان نمی‌چرخد.

برداشت: من با خودم صحبت می‌کنم و متوجه می‌شوم که تا وقتی طوطی خودش را نبیند، نمی‌تواند آنطور که باید از خود دفاع کند یا بر زبان بیاورد.

برداشت: سیل سریع و تند، نمی‌تواند دامن هر علف و خار را بگیرد. دل آزاده، زیر بار غم دنیا نمی‌رود و تسلیم نمی‌شود.

برداشت: نتیجه‌ای برای صائب وجود ندارد اگر بخواهد خود را به نیکان و خوبان بچسباند، زیرا چشمان بینا و راز گفت‌وگوهای عیسی (پیامبر) هرگز به این دوختن کمکی نمی‌کند.