غزل شمارهٔ ۲۸۶۷

برداشت: از لبخند پنهان او دل انسان تازه و شاداب می‌شود و محبت‌های نهانی او جان درخواست‌کننده را هم تازه می‌کند.

برداشت: هشدار؛ مراقب باش که به تنهایی در نمیان نشینی، زیرا غفلت از تفریح و شادی موجب می‌شود که حتی با وجود تغییر هر بار جلوه و ظاهری نو، احساس نکنیک از لذت واقعی فاصله گرفته‌ای.

برداشت: مروت و جوانمردی ایجاب نمی‌کند که مثل باد سحر، به دور دامن کسی بچرخیم. کسی که با رفتار خود، دل‌ها را شاداب می‌کند.

برداشت: پیکان عشق او مانند گلی از غنچه شکوفا می‌شود و دل آشفته‌ام را پر از شادی می‌کند، چرا که حضور دوستان صمیمی‌ام باعث تازگی جانم می‌شود.

برداشت: از اشک شمع که بر خاکستر پروانه می‌ریزد، در شب‌ها امید من برای گرفتن انتقام از قاتل دوباره زنده می‌شود.

برداشت: از دست نده کسی را که به رغم بزرگمنشی‌اش، تواضع دارد؛ چرا که مانند درختی است که از باران و ابر قوت می‌گیرد، اما ریشه‌اش از خاک و زمین بر می‌خیزد.

برداشت: اگر می‌ خواهی آزاد باشی، نباید تسلیم شوی و سر خود را از مرزهای مشخص بیرون ببری، زیرا این کار تنها باعث پیچیدگی و مشکل در زندگی‌ات می‌شود.

برداشت: سخن در خود مشکل پسندی، تمایل درستی دارد که نشان می‌دهد هرچند کارها دشوار باشند، همیشه می‌توانند تازه و نو شوند.