غزل شمارهٔ ۲۸۶۵

برداشت: هر لحظه که تو به رشد و بالندگی می‌رسی، لباسی نو و زیبا برایت فراهم می‌شود و زیبایی‌ات آن‌قدر زیاد است که در قبا و جامه محدود نمی‌گنجد.

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت شخصی اشاره دارد که لبانی مثل لعل و با رنگ میگون دارد. شاعر از او می‌پرسد که این فرد خاص کیست و تأثیری که بر گل‌ها و طبیعت دارد را توصیف می‌کند. به گونه‌ای که تماشای او باعث خمیازه کشیدن گل‌ها می‌شود، گویی آنها از زیبایی او خسته و شگفت‌زده شده‌اند.

برداشت: لاله‌ای وجود ندارد که بخواهد جگرگاه بدخشان را به خود مشغول کند، زیرا چهره‌اش از زیبایی‌اش می‌تواند هر کسی را مفتون کند.

برداشت: هرچند که زیبایی‌های تو در ظاهر ممکن است با تغییراتی روبرو شود، اما همیشه جذابیت و ایمان به تو از نگاه دلنشین ابروی تو تازه و زنده می‌ماند.

برداشت: باز کردن حرف در مورد ادعا، نشان‌دهنده‌ی بی‌مغزی است، زیرا مانند یک خُم خالی که از شراب پر نشده، به شهرت می‌رسد.

برداشت: هر که در مصر وجود دارد و به سفر بازمی‌گردد، عزیز است و دلم که درد و غم دارد، دوباره زنده می‌شود.

برداشت: اگر روزی لبخندی مانند غنچه در بهار بر لبانم بنشیند، تا عمق وجودم خوشحالی و شادابی را حس می‌کنم، و این شادی به ناچار به درازای یک خمیازه بزرگ خواهد بود.

برداشت: عشق به زیبایی باعث می‌شود که افراد آن زیبایی را در جامعه بشناسند، مانند اینکه یک بلبل خوش‌خوان می‌تواند شهرت یک گلستان را به دوش بکشد.