غزل شمارهٔ ۲۸۶۱

برداشت: یوسف گم‌شده را تو نشان می‌دهی و چشمان یعقوب، که نگران و بی‌تاب است، به خاطر تو روشن و بینا می‌شود.

برداشت: وقتی تو در زیبایی و جاذبه خود نمایان می‌شوی، چه کسی را در نظر داری؟ مانند کوه طور که در آغوش دشت به تو نزدیک می‌شود.

برداشت: چشم‌های جذاب و فریبنده‌ات به قدری قوی و سحرآمیزند که زاهدی که از نوشیدن باده پرهیز می‌کند، به راحتی تحت تأثیر آنها قرار می‌گیرد و به سمت باده‌نوشی کشیده می‌شود.

برداشت: دل ما که از عشق به شدت آشفته و پاره پاره شده است، با نور محبتت روشنگری کن؛ زیرا تمام جهان به وسیله زیبایی تو همچون خورشید روشنایی می‌یابد.

برداشت: هر کس تو را دارد، دیگر از مشکلات و سختی‌های دنیا نگران نیست؛ چرا که تلخی‌های زندگی با وجود تو برایش شیرین و دلپذیر می‌شود.

برداشت: چشم ذره‌ها به روشنی خورشید دنیا باز است، اما کسی که فقط به تو وابسته باشد، روز خوشی را نخواهد دید.

برداشت: به یاد بلبلان بیچاره باش و از باغ نگذران، چون گل‌های چمن که چهره‌شان زیباست، به خاطر تو شکفته می‌شوند.

برداشت: جدایی بین ما نیست، مانند دانه‌های تسبیح که به هم وصل هستند. ای خاکساران، دل ما را به دست آورید، چرا که دل‌هایمان به خاطر شما دچار تغییر و تحول می‌شود.

برداشت: سکوت را کنار بگذار و از گفتن زیبایی‌ها دریغ نکن، زیرا هر جا که صدای پرنده‌ای شنیده می‌شود، انگار از تو الهام می‌گیرد.