غزل شمارهٔ ۲۸۶۰

برداشت: دل من که به شدت آسیب‌زده و پریشان است، مانند گل رنگی شاداب می‌شود. این تغییر از آنجا است که این نوشته‌ها و کلمات، نظم و ترتیب خاصی به وجود می‌آورد که همچون یک جام، به دل می‌بخشد.

برداشت: دل آدمی هیچ آرامش و قرار ندارد از چرخش و تغییرات روزگار. چه دور از ذهن است که حتی یک کودک هم به خاطر تکان‌های گهواره‌اش، بی‌قرار و ناآرام می‌شود.

برداشت: در این جلسه که از رنج خالی است و درد در آن به روشنی دیده می‌شود، هر کسی که تجربهٔ سختی‌ها را می‌چشد، زیبایی و شادی زمان را درک می‌کند.

برداشت: کدام پرنده باهوش است که سرنوشت او را در دام می اندازد؟ به طوری که اشک خوشحالی بر چشم دام نشسته می‌شود.

برداشت: غزال شهر من فکر می‌کند که سایه‌اش شکارچی است، در غیر این صورت آهوهای وحشی به راحتی در دست مجنون آرام می‌گیرند.

برداشت: به آرزوهایم اجازه دادم که بر قلبم تسلط پیدا کنند، اما نمی‌دانستم که این احساس پرشور و غرق در خواهش‌ها، در نهایت به زودی به سردی و خامی می‌انجامد.

برداشت: زبان نرم و شیرین می‌تواند به راحتی چشم‌های حسود را فریب دهد و در همین حال، در عمق چشمان می‌تواند اموری را که مانند نمک تلخ هستند، پنهان کند.

برداشت: عشق واقعی با دل پاک و ساده خود بازی می‌کند و در این دنیا، در حالی که خود را بدون زرق و برق نشان می‌دهد، نام و منزلت می‌یابد.

برداشت: اگر کسی که شایسته است، محروم شود، پس چرا بخشش و لطف خاص او همیشه به همه، حتی افرادی که شایسته نیستند، می‌رسد؟