غزل شمارهٔ ۲۸۵۶

برداشت: من از صحبت‌های تکراری و کلیشه‌ای ناراحت می‌شوم، چون این حرف‌ها باعث می‌شود که روح و احساسات من ناخوش باشه و مثل تصاویری که در آینه می‌بینم، رنگ و بوی خود را از دست بدهد.

برداشت: یاد سبک‌روحان، بر دل من سنگینی می‌کند و باعث می‌شود که شیشه‌ی حساس قلبم آسیب ببیند.

برداشت: هرگاه به یاد خلوت و آرامش در آغوش او می‌افتم، احساس می‌کنم که آسمان بر چشم‌هایم تنگ و محدود می‌شود.

برداشت: کیست که بتواند به زیبایی معشوقه‌اش اشاره کند؟ عرق بر چهره صاف او به رنگ گل در می‌آید.

برداشت: آیا کاروان‌سالار به شوقی آتشین پای من تبدیل شده است؟ که برق و باد در تلاشند تا بهانه‌ای برای لنگی قدم‌هایم بیابند.

برداشت: سفر به راحتی انجام می‌شود و هر مشکلی که در سر راه باشد، برطرف می‌شود. وقتی زمان تغییر و تحرک فرا می‌رسد، مشکلات به راحتی حل می‌شوند.

برداشت: شرم و حیا از زیبایی‌ها، جذابیت آن‌ها را بیشتر می‌کند و مانند پرنده‌ای زیبا که از نور شرم می‌درخشد، دل‌ها را می‌رباید.

برداشت: خجالت دادن همکاران خوب کار درستی نیست و اگر این کار را نکنیم، کوهکن که با من هم‌رتبه نیست، به چه نتیجه‌ای خواهد رسید؟

برداشت: دل شاد و سرزنده‌ی من با تمام جهان به صلح و دوستی رسیده است، چرا که مانند آب زلالی که با هر شیشه‌ای، رنگ خود را به یکدست می‌زند، می‌توان با هر کسی به خوبی و هماهنگی رفتار کرد.

برداشت: دل دیوانه به سمت دشت می‌رود، مانند شهری که در آن بچه‌ها با سنگ‌های گل‌آلود بازی می‌کنند و نمی‌دانند که در جیب و کنار خود چه دارند.

برداشت: در هر بخشی از این باغ گل، پیوند و ارتباطی متفاوت دارم. اگر غنچه‌ای در هم فشرده شود، قلبم درگیر و مضطرب می‌شود.

برداشت: سخنران به کمک کلمات و بیان خود می‌تواند شنوندگان را تحت تأثیر قرار دهد، همان‌طور که نوا انواع سازها با نواهای مختلفی که تولید می‌کنند، جذابیت خاصی دارد.

برداشت: عاشق به آتش‌های متنوعی دچار می‌شود که هر لحظه به زیبایی‌هایی با چهره‌های فریبنده تغییر می‌کند.

برداشت: هرگز برای زاهدان خشک و بی‌روح، شعر لطیف و عاطفی نخوان؛ زیرا اشک‌های جاری مانند آب نیسان، در دل صدف‌ها تبدیل به مرواریدهای سخت و سنگ‌گونه می‌شود.