غزل شمارهٔ ۲۸۵۱

برداشت: خوش به حال کسی که مانند آسمان همواره در حال گردش است و با هر چرخشی که به سمت خودش می‌کند، شوق و رغبتش نیز بیشتر می‌شود.

برداشت: از تعلقات و رنج‌ها جدا شو، زیرا که نبود محبت و بی‌رحمی باعث می‌شود حتی یک برگ از چراغ خانه‌ی درویش خاموش شود.

برداشت: به تدبیر صلح و آرامش بپرداز، زیرا در میان جمعیت‌های مختلف دنیا، ارزش‌ها و زیبایی‌ها هیچ‌گاه کاهش و افزایش نمی‌یابند.

برداشت: به سادگی نعمت‌های رنگارنگ را قبول نکن، چرا که رگ‌های این لذت‌ها با زهر و فساد پر شده و راه را به سمت خطر می‌برد.

برداشت: مواظب باش که از تغییرات و ناپایداری‌های دنیا غافل نشوی، زیرا چیزهایی که به نظر راحتی و آسایش می‌آیند، می‌توانند باعث نگرانی و تشویش تو شوند.

برداشت: چرا باید از بدبیاری‌ها و ناکامی‌ها ناراحت باشم؟ وقتی که به خاطر بی‌تابی، خون در رگ‌هایم به جوش می‌آید.

برداشت: حال دل زخم‌خورده من برای هیچ‌کس مشخص نشد، زیرا خطی که بر روی کاغذ می‌نویسم به اندازه ریش درهم و برهم است.

برداشت: دل کسی به تو وابسته است و تمام وجودش به خاطر تو تحت فشار و اندوه قرار دارد. اگر این علاقه نبود، هزاران رهبر و هدایتگر در دنیای تو وجود دارد که می‌توانی از آن‌ها بهره‌ بگیری و در هر مسیر دیگری حرکت کنی.

برداشت: در آن قسمت از میخانه حسی خوش بر من غالب است، به طوری که هر کسی که پای خود را در آنجا بگذارد، به فردیتی متفاوت و بی‌هویتی تبدیل می‌شود.