غزل شمارهٔ ۲۸۴۶

برداشت: نومیدی نمی‌تواند مانع پیشرفت سالک باشد؛ چرا که هنگامی که امید و انگیزه در قلبش شکوفا شود، توانایی پرواز و تعالی را پیدا می‌کند.

برداشت: عاشق چه کمبودی در صداقت و وفایش دارد که با پروازش به هر سمت برود؟ در نهایت، نگاه او هر جا که برود، با مژگانش به سمت معشوق بازمی‌گردد.

برداشت: اگر بارها هم که بسوزیم، باز هم همان شراره‌های شوق و احساسات ما به آتش عشق برمی‌گردد.

برداشت: در مسیر عشق نیازی به رهبر نیست، زیرا بی‌قراری عاشقان همچون جرقه‌ای از گرما و شور پرواز را در دل دارد و به تدریج در آتش فنا محو می‌شود.

برداشت: صدف، به خاطر یک شوخی، این جواهر را در دل خود پنهان کرده است. حالا کجا می‌توان پیدا کرد که عشق خاموشی، پرده‌دار این راز است؟

برداشت: اگر شمشیر بر سرش نبارد و خطری او را تهدید نکند، به آسانی می‌تواند به روی هر کسی مثل منصور، پیروز و با اعتماد به نفس برخورد کند.

برداشت: نسیم خوشبو بی‌واهمه و بی‌احتیاط به کنعان می‌رود و هر لحظه از مصر برمی‌گردد.

برداشت: اگر روز قیامت غبار خط چهره‌اش را بزداید، چشم بیدار او چگونه از خواب ناز بیدار خواهد شد؟

برداشت: هر کسی که زیبایی و جذابیتی را در نظر دارد، مانند طوطی که به یاد آنچه می‌بیند صحبت می‌کند، به زودی به هنر گفتن سخن‌های دل‌نشین مشغول می‌شود.