غزل شمارهٔ ۲۸۴۴

برداشت: زمانی که عمل انسان خالصانه و بدون نیت‌های نا خالص باشد، دل انسان روشن و پرنور می‌شود. این خلوص، مانند شهدی شیرین است که زنبور برای تولید آن زحمت می‌کشد.

برداشت: دل نتوانسته است به عمر جاودان از زلف او جدا شود و در این حیرت و بی‌خبری، خوابیده و از واقعیت دور می‌شود.

برداشت: چنان که ستاره صبح وقتی طلوع می‌کند از دید پنهان می‌شود، راز لبخند از آن دهان پنهان نیز به همین صورت محو می‌شود.

برداشت: از زیبایی و جذابیت یار، در دل آتشی دارم که باعث سرگرمی‌ام شده و به اندازه‌ای تاثیر دارد که مانند نخل طور (کوه طور) به لرزه می‌افتد.

برداشت: از درد و اندوه عمیق من کمان ابرو نتوانسته است نرم و ملایم شود. چه سخن بی‌معنایی است که بگوییم این درد و آتش باعث ضعف و سستی کمان می‌شود؟

برداشت: ای گل، در آغوش کسی نمان، از دوستان غیرقابل اعتماد بگریز. چراکه مانند شبنم که به برگ تبدیل می‌شود، چشم حسود بر تو خواهد افتاد.

برداشت: فریب ظاهر و صورت را نخور، چرا که دل‌های عاشق و نیکوکار می‌تواند یک معجزه به وجود آورد. حتی با یک مشت گل، می‌توان مکان‌های مقدس و زیبا را آباد کرد.

برداشت: افرادی که با غرور و سبک‌سری زندگی می‌کنند، در نهایت به شکست و ناکامی دچار می‌شوند. آن‌ها نمی‌توانند همیشه برتری خود را حفظ کنند و سرانجام به وضعیت نامناسبی دچار خواهند شد.

برداشت: آسمان روزی کسانی را که در قناعت زندگی می‌کنند تأمین می‌کند، و آنچه باقی می‌ماند به مورچه‌ها می‌رسد.

برداشت: در ذهنم تصویری از بهشت به خاطر دارم که در آن، لیلی با زیبایی‌اش در کنار حورهای بهشتی در دامن صحرا می‌چرخد.

برداشت: در مقابل شیران، چنان عمق و احساسی حضور دارد که به چشمانشان نمک می‌زند. این بیابان، با وجود عشق مجنون، به شدت پرهیجان و شاداب می‌شود.

برداشت: اگر سرنوشت با سختی و بی‌رحمی خود ادامه پیدا کند، هیچ چیزی از زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی باقی نخواهد ماند.