غزل شمارهٔ ۲۸۴۰

برداشت: کسی که در بیان و گفتار مهارت دارد، مانند پرگاری است که به دور یک نقطه بچرخد و بارها و بارها به آن نقطه برگردد.

برداشت: هیچ‌کس مانند من دیوانه در این دشت نیست؛ ناله‌های من چنان طنین‌انداز است که حتی کوه‌ها را هم وادار به پرواز می‌کند.

برداشت: مواظب باش که از یک دشمن ضعیف غافل نشوی، چرا که اگر مدام نزدیکی و پیوستگی برقرار شود، ممکن است در نهایت خطرناک و مضر شود، مانند این که وقتی چند مورچه به هم تجمع کنند، در نهایت به شکلی خطرناک مثل مار درمی‌آیند.

برداشت: آب مروت در دل ابر دریا وجود ندارد و اگر داشت، ظرف ما تنها با یک قطره پر می‌شد.

برداشت: حبابی که در اثر ترک سر ایجاد می‌شود، در یک لحظه به دریای گوهری تبدیل می‌شود. خوشا به حال کسی که در میخانه، بی‌هیچ قید و بندی، مست و بی‌پروا می‌چرخد.

برداشت: از عشق و رنجی که کشیده‌ام، تنها اندوهی در دل من باقی نمانده است، چون نسیم که از شکوفه‌ها می‌گذرد و به گرداگرد گلزار می‌چرخد.