غزل شمارهٔ ۲۸۳۸

برداشت: زمانی که خشکی دهانم را پر می‌کند، آب کثیف و گل‌آلود به نظر می‌رسد، و در این جام شراب خالص نیز رنگ و بویی از کثیفی می‌گیرد.

برداشت: چگونه می‌توانم با خجالت از کنار پرده‌نشینان بیرون بیایم؟ در حالی که از ویرانه‌ای که به آن تعلق دارم، سیلابی از خاک و کثیفی جاری می‌شود.

برداشت: دل آزاده تحمل سختی‌های جدایی را ندارد و از محبت و گرمی دوستانش جان می‌گیرد؛ در غیر این صورت، به حالت افسردگی و غم‌ناکی می‌افتد.

برداشت: زن، علم و دانش را به سادگی بیان کن و دل را به مانند آینه‌ای صاف و شفاف قرار ده، زیرا در این آب گل‌آلود، تنها تصویری واضح و زیبا نمودار نمی‌شود.

برداشت: علم رسمی را ساده کن تا دل همچون آینه‌ای صاف و زلال شود، چرا که این آب کدر و آشفته موجب ایجاد امواج و حباب‌ها می‌گردد.

برداشت: در زمانه ما، گفتگوهای روشنگرانه و الهام‌بخش وجود ندارد و حقیقت‌ها به طوری غبارآلود و مبهم به نظر می‌رسند.

برداشت: من به مانند زنگی که به دور کمر پیچیده می‌شود، به دور سبحه‌ام پیچیده‌ام و این باعث می‌شود که در اثر زهد خشک و بی‌روح من، محلی که عبادت می‌کنم، خاکی و آلوده به نظر برسد.

برداشت: اگر یتیمی که دارای گوهر گرانبهایی است، این گوهر را از خود به زمین بیندازد، تمام دریا مانند سیلابی که گل آلود شده، دستخوش تغییر می‌شود و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: چگونه می‌توانم از غم جلوگیری کنم وقتی که سینه‌ام پر از درد و زخم است؟ این مکانی که در آنم، به خاطر مشکلات و غم‌های زیادی که دارد، روز به روز خاک‌آلود و تیره‌تر می‌شود.

برداشت: اگر غبار فتنه و آشوب از خطای دل برآید، آنگاه نور خورشید جهانی هم تیره و کدر خواهد شد.

برداشت: اگر به دنبال سخن روشن و ناب هستی، از لغو و خواب غفلت بگذر، زیرا این گوهر در غبار افکار و خواب‌آلودگی کدر می‌شود.

برداشت: کینه و دلخوری نمی‌تواند در دل کسانی که مضطرب و بی‌قرارند، جای بگیرد. حال بی‌قراری آنها مثل سیمابی است که در آن گرد و غبار و کدورت نمی‌تواند بماند.

برداشت: به خاطر تواضع و فروتنی من، خونم به شدت جوش می‌آورد و رنگ یکدست می‌گیرد. این در حالی است که خنجر قصاب به خاطر خونریزی، به رنگ خاک آلود می‌شود.

برداشت: عرق بر روی چهره‌ی شرمگین او نشسته است، و مانند شبنمی که بر گل‌ها نشسته، این گل به خاطر گرد و خاک مرطوب می‌شود.