غزل شمارهٔ ۲۸۳۷

برداشت: از سفر در بیابان، خاطرات خوشی برایم به‌وجود می‌آید، زیرا دلتنگی‌ام به خاطر زندگی در شهر پر از دود و آلودگی کاهش می‌یابد.

برداشت: دشمن ما که فکر می‌کند به ما آسیب می‌زند، نمی‌داند که در واقع ما از سختی‌ها قوی‌تر و پخته‌تر می‌شویم. مانند چوب بی‌د که در آتش تبدیل به عود و خوش‌بو می‌شود.

برداشت: من به سبب پستی و بدی سرنوشت هر کسی، مثل غبار راه آن‌ها می‌شوم و این موضوع به من آسیب می‌زند. مثل زنبوری که در خاک غوطه‌ور شده و آلوده می‌شود.

برداشت: اگر آسمان (یا سرنوشت) ابراز پشیمانی کند، تو نباید احساس امنیت کنی؛ زیرا کسی که به وعده‌اش وفا نمی‌کند، به سادگی از پشیمانی خود پشیمان می‌شود.

برداشت: اگر این زیبایی و جذبه او باعث بی‌نیازی شود، تمام ارزش‌ها و اعتقادات در برابر آن از بین می‌رود.

برداشت: نمی‌دانم چه چیز به نفع من است و چه چیز به ضرر، اما می‌دانم که آنچه برایم خوب به نظر می‌رسد، در واقع به ضررم می‌شود و آنچه بد به نظر می‌رسد، به نفع من است.

برداشت: به چشم کم به زخم لاله‌های بیابانی من ننگر، زیرا شمعی که در اینجا وجود دارد، در پوشش دود در حال گردش است.

برداشت: من از کفر و نافرمانی زناریان ناراحت نیستم؛ زیرا با کم‌ترین توجه و لطفی، دل‌خوش و شاد می‌شوم.