غزل شمارهٔ ۲۸۳۴

برداشت: از صدای آهم، مثل چشمه‌ای که در بیستون قرار دارد، مایه‌ای از نقره و زیبایی جاری می‌شود و قلبی که از آهن ساخته شده، به واسطهٔ ضربهٔ تیشه‌ام، به آب تبدیل می‌شود.

برداشت: در این دریا، حتی یک قطره هم نمی‌داند که از چه چیزی تشکیل شده و تنها درگیر جریان و حالت‌های مختلف آن است. موج‌ها به هم می‌پیچند و در عوارض مختلف به حرکت درمی‌آیند.

برداشت: به عدالت و قناعت توجه کن، چرا که با رضایت و خرسندی، حتی وقتی به نظر بی‌ارزش یا اندک می‌رسد، می‌توانی به بالاترین جایگاه‌ها برسی.

برداشت: آسمان بر سر من تیره و پر از مشکلات است و من در حال تلاش هستم. آبروی من به شدت در خطر است و همه چیز بر علیه من می‌چرخد. انگار که این چرخش گردونه‌ی زندگی فقط به خاطر من و وضعیت نامناسبی که دارم، ادامه دارد.

برداشت: عقیق، به عنوان یک سنگ قیمتی، نیازی به ثروت و قدرت ندارد؛ چرا که سکندر، شاه بزرگ، برای هر لحظه‌ی زندگی‌اش در پی آب و زندگی در تمام دنیا گشت و گذار می‌کرد.

برداشت: اگر می‌خواهی به وصالی دست پیدا کنی، باید تمام وجودت را در این راه بگذاری. صائب، چرا که شبنم هم به خاطر نزدیکی به گلستان، دلش می‌تپد و شوق زندگی در آنجا را دارد.