غزل شمارهٔ ۲۸۳۳

برداشت: از دامن مرطوب من، آب روان سیراب می‌شود و در چشمانم، نمک باعث می‌شود که پرده‌های خواب در هم بریزد.

برداشت: نمی‌دانم چرا به بی‌احساسی نسبت به نعمت‌هایم دچار شده‌ام، در حالی که در زندگی من چیزهای ارزشمندی وجود دارد که به زیبایی و شادابی می‌افزایند و حتی به مشکلاتم رنگ و بویی دیگر می‌دهند.

برداشت: از شدت ناله‌هایم، دل بیستون به درد آمد؛ مثل دل بی‌تابی که در بین خواب و بیداری از یک پهلو به پهلوی دیگر می‌غلتد.

برداشت: به خاطر خوش شانسی و مقام بلند من، اسکندر نیز آزارهایی متحمل شده است؛ چرا که با وجود نعمت‌هایی که دارم، درون قلبم درد و غمی وجود دارد که مانند آب خضر (نماد زنده‌مانی و ابدیت) در ظرف وجودم به عذاب بدل شده است.

برداشت: اسب اگر از قبله فاصله بگیرد، هر کسی که به خود توجه کند، نهایتاً از خود بی‌خود می‌شود و در واقع به حالت عبادت درمی‌آید.

برداشت: هر جا که نور آن خورشید تابان بتابد، دل gloomy من هم شاداب و سرزنده می‌شود.

برداشت: زیبایی بی‌نظیر هر قطره از دریا، در حقیقت بر این نکته تأکید دارد که مثل یک گرداب، زیبایی آن در اطرافش می‌چرخد و همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: ای آسمان بی‌رحم، چشم مجنون را خشک نکن! زیرا از این چشمه، کاروان‌های زیادی سیراب می‌شوند.

برداشت: چرا همچون پروانه‌ای که به آتش نزدیک می‌شود، خود را بسوزانم؟ زیرا همه‌چیزِ من تحت تأثیر نور ماه قرار دارد.

برداشت: در حالتی که خود را از دنیا جدا کنیم و به بی‌خودی برسیم، می‌توانیم به آرامش واقعی دست یابیم. همانطور که دریا می‌تواند موج‌های خروشان را آرام کند، این حالت هم به ما کمک می‌کند تا از آشفتگی‌ها دور شویم.

برداشت: دامان اکسیر قناعت را رها نکن، زیرا حتی خاکستر نیز در حالتی می‌تواند تبدیل به بستری برای سنجاب‌ها شود.