غزل شمارهٔ ۲۸۳۲

برداشت: دل سخت مانند سنگ، از شکست و درد من به آب مبدل می‌شود؛ صدای ناله من مانند گردابی در آسیا به هم می‌خورد و برمی‌گردد.

برداشت: از اشک‌های شمع و پروانه به هم می‌ریزم و در گوشه ویرانه‌ام، این اشک‌ها همچون سیلاب جاری می‌شود.

برداشت: آب زلال جویبار او خاصیتی دارد که هر کسی که سرش را در آن فرو ببرد، سیراب و سیراب‌تر می‌شود.

برداشت: سروی بلند و راست را می‌بینم که به خاطر زیبایی‌اش مانند سایه‌ای به دنبالش حرکت می‌‌کنم، و زمین به خاطر جذبه‌اش از نمای او بی‌قرار و ناآرام می‌شود.

برداشت: من به آن مویی که در میان پیچ و تاب امیدهایم قرار دارد، دلم بسته است. این مو مانند رشته‌هایی می‌چرخد و پیوسته در حرکت است.

برداشت: از افتادگی و خاکساری خود شرمنده نباش، زیرا هر کسی که با رغبت و خواست به این دیوار تکیه دهد، به مقام والایی دست می‌یابد.

برداشت: در زمانی که امید و نشاطی وجود ندارد، گلِ امید جوانه می‌زند و به زندگی می‌رسد، چرا که از زلالی و تازگی به وجود می‌آید و به عطش پاکی و شادابی پاسخ می‌دهد.

برداشت: این جهان و تمامی جلوه‌های آن به هیچ عنوان ثبات ندارد و هر چیزی که تبدیل و دگرگونی پیدا کند، ممکن است به زودی دچار نابودی و زوال شود. هر کسی که درگیر این تغییرات و ناپایداری‌ها باشد، ممکن است با آسیب مواجه گردد.

برداشت: من همان ماهی گیج و سردرگم هستم در این دریاى بی‌نهایت، که هوا و نفس کشیدن در خشکی برایم سخت و دشوار است.

برداشت: هیچ‌کس مانند ابر نیست که به زیبایی و سخاوت، گوهری را می‌پاشد و از شرم، آب می‌شود.

برداشت: با دل بیدار خود، به کم بودن و بی‌برگی راضی باش، چرا که وسایل آرامش و راحتی در زندگی، انسان را از خواب غفلت بیدار می‌کند.