غزل شمارهٔ ۲۸۲۶

برداشت: روحی که سبکبال و آزاد است، مانند پروانه دور سخن می‌چرخد و نفس او در سینه‌اش به حدی می‌سوزد که مانند شعله شمع در جمع می‌درخشد.

برداشت: وقتی دل از درد و رنج خالی می‌شود، در سینه‌ام گلی بدون خار می‌روید، اما وقتی این گل خشک شود، خار آن به لباس من می‌چسبد.

برداشت: هر جا که من هستم، انگار چشم‌ها امید دارند که به گرد آن چاه بیفتند و به بی‌نظمی دچار شوند. این نشان می‌دهد که در کجا ممکن است نوبت من بیفتد.

برداشت: در آن باغی که گل‌ها و زیبایی‌ها در حال گفتگو هستند، لعل و جواهر از شبنمی که حسرت گل‌های بسته را در دل دارند، بر روی گلبرگ‌ها می‌چکد.

برداشت: وقتی که عقیق زیبا و درخشان تحت تأثیر شراب داغ قرار گیرد، ستاره سهیل از خجالت مانند پنبه داغ در یمن می‌شود.

برداشت: <|image_sentinel|>چشم و لب زیبای او در گفتار همچون روزگار جوانی است. هرچه بیشتر زمان می‌گذرد، کیفیت لب‌هایش به مانند می‌ کهنه بهتر و دلپذیرتر می‌شود.

برداشت: کسی که می‌تواند به راحتی مرکز را در آغوش بگیرد، همانند یک پرگار است که دور خود می‌چرخد و نشان می‌دهد که چگونه می‌تواند به خوبی همه چیز را در بر بگیرد.

برداشت: یوسف که در کنعان زندگی می‌کند، به خاطر بی‌محبتی برادرانش، نمی‌تواند به زندگی فکر کند. او می‌داند که دوری از وطن و جدایی از عزیزانش، با آنکه سخت است، نسبت به زندگی در کنار آنها با دل‌زدگی و تلخی، انتخاب بهتری است.

برداشت: دل را با کلام زیبا و دلنشین شیرین روشن می‌کند، زیرا بی‌وجود آینه، طوطی خوش‌زبان نمی‌تواند به خوبی صحبت کند.