غزل شمارهٔ ۲۸۲۰

برداشت: در دوران فقر و تنگدستی، گله و شکایت شخص تأثیرگذار به گوش می‌رسد، اما اگر کسی از درون ناله‌ای جانسوز داشته باشد، مانند نی که صدای دل‌انگیز و شیرین دارد، می‌تواند به جایی برسد.

برداشت: اگر یوسف از وضعیت کنعان و حال و روز خود باخبر شود، به سمت آنجا بازمی‌گردد و چنان غمگین و پریشان می‌شود که پیراهنش را پاره می‌کند.

برداشت: این دشت خالی و پر از ترس، از پاهای ما اثری نخواهد گرفت، مگر اینکه بویی از دل‌سوختگی ما، ما را به سمت مجنون هدایت کند.

برداشت: در دریاچه وجود، لنگر تسلیم را از دست رها نکن، زیرا هر نوسانی که بر چهره تو بیفتد می‌تواند خطرساز باشد.

برداشت: محبت مانند آتش جانی است که فقط به بیماران آسیب می‌زند و وقتی دل طبیب را می‌سوزاند که خون در رگ‌های ما مانند نیشتری درد ایجاد کند.

برداشت: نمی‌توان خارج از وضعیت و محیط واقعی خود نمود پیدا کرد. آیا تا به حال عکسی را دیده‌ای که از داخل آیینه به بیرون برگردد؟

برداشت: پرستش می (شراب) هیچ فایده‌ای جز سبکی و بی‌خیالی ندارد، چه خوب است حالت مستی که از میخانه بدون پوشش و آرایش بازگردد.

برداشت: دل عاشق هرگز به فکر زخم‌های خود نمی‌افتد و تصور می‌کند که معشوقش از مصر به کنعان برنخواهد گشت.

برداشت: درخت سرو او، با وجود هر نوع خس و خار، باعث به وجود آمدن گلستانی زیبا شده است. همین‌طور آغوش ما نیز مانند حلقه‌ای است که از خارج به دوری در می‌چرخد.

برداشت: ما به هیچ وجه نمی‌توانیم از دست دشمن خود ناتوانی را نشان دهیم، چرا که در یک لحظه نگاه ما می‌تواند او را از پا درآورد.

برداشت: یکی از فریب‌های عشق این است که عاشق همیشه در کنار محبوبش باشد و به دنبال خبر و احوال او بگردد.

برداشت: در این بیت اشاره شده که میزان عدالت هرگز نمی‌تواند کم و ناقص باشد. کسانی که بر سختی‌ها و دردها صبر می‌کنند و در برابر مشکلات سکوت می‌کنند، به طور ناخواسته به مقام و ارزش بالاتری دست پیدا می‌کنند.