غزل شمارهٔ ۲۸۱۶

برداشت: وقتی تو با زیبایی و جلوه‌ات ظاهر می‌شوی، بهار با رنگ‌ها و آوازهای دلنشینش نمایان می‌شود و شاخه‌های گل به سمت دعا و ستایش تو بلند می‌شوند.

برداشت: با دیدن آن ابرو، به آرامش و صلح بپرداز و در سادگی‌های زندگی غرق شو، زیرا این حالت ممکن است در آینده به تو کمک کند تا خواسته‌هایت برآورده شود.

برداشت: خون بوسه را به جوش می‌آورد، وقتی که دست زیبای او به یاد می‌آید، چرا که در روزهای گل، پرنده چمن به زیبایی آواز می‌خواند.

برداشت: تصور حضور او مانند خاری در پیراهنم می‌ریزد و این احساس پس از سال‌ها آشنایی مژگانم با مژگان او به وجود آمده است.

برداشت: محل نشستن لیلی برعکس و به هم ریخته است و من مجنون بی‌خبر از آن، چگونه می‌توانم از صدای در به حالتی بی‌پروا و فارغ شوم؟

برداشت: آن که تحت تأثیر جاذبه‌ی قوی قرار دارد، مانند سوزنی است که ممکن است به دام یک رشته بیفتد.

برداشت: وقتی دل لطیف و حساس می‌شود، تحمل بار مسئولیت و انتظار را ندارد؛ مانند آینه‌ای که هرچه بیشتر صیقل می‌خورد، باز هم بدون زینت و جلا باقی می‌ماند.

برداشت: سعادتمندی درویش به این است که اگر بر روی بوریا هم دراز بکشد، احساس خوشبختی و آسایش کند، زیرا با درک عمیق می‌تواند زندگی ساده و بی‌زحمت را نیز تجربه کند.

برداشت: اگر کسی فقط به نوشیدن شراب فکر کند و از درک صحیح و شعور بی‌خبر باشد، در نهایت زندگی‌اش خالی و بی‌محتوا خواهد شد، حتی اگر در دستش لیوان پر باشد.