غزل شمارهٔ ۲۸۱۳

برداشت: خوشا به حال چشمی که با آن ابروهای کمانی آشنا شود، زیرا از این مکان مقدس هر خواسته‌ای که داشته باشی برآورده می‌شود.

برداشت: در روزهای زندگی، اگر از معشوق خبری نباشد، عشق و محبت قلب عاشق را رنج می‌دهد. مثل اینکه گدایی شرمگین، در تاریکی شب بدون حیا و خجالت ظاهر می‌شود.

برداشت: دل غریبه‌ی من نمی‌تواند واسطه‌ای باشد میان من و زیبایی که پیش از آنکه در چشم ببینم، با دل آشنا شده‌ام.

برداشت: وقتی از مفهوم و مطلبی عبور کنی، آن موضوع به دنبالت می‌آید و مانند آسمان به خواسته‌ات پاسخ می‌دهد، همان‌طور که دل بدون خواسته‌‌اش به آرامش می‌رسد.

برداشت: سخنران به اشتباه از فقر و تهیدستی شکایت می‌کند، در حالی که نمی‌داند اگر نی، که به‌ظاهر بی‌مقدار است، در مسیرش شکر بیافریند، به مقام والایی می‌رسد و دیگر فقیر نخواهد بود.

برداشت: زمانی که پیری به سراغم می‌آید، احساس لرز و ضعف در وجودم می‌کنم، مانند شمعی که در نسیم صبح بدون قدرت و توانایی می‌لرزد.

برداشت: من آرزوی آزاد شدن از محدودیت‌ها و موانع را داشتم، اما نمی‌دانستم که هر بار از یک زنجیر یا حلقه کوتاه می‌شوم، در واقع خودم را در دام دیگری گرفتار می‌کنم.

برداشت: درد و رنج‌های عمیق من فقط برای خودم نیست، بلکه عشق جدیدی که هرکسی را به درد می‌آورد، نشان‌دهنده حالتی است که من نیز درگیر آن هستم.