غزل شمارهٔ ۲۸۱۰

برداشت: به خاطر درد و رنج من، کوهی بزرگ بر من سایه می‌افکند و زمین نیز به خاطر وجود من، مانند آسمان به دور خود می‌چرخد.

برداشت: پدر از کارهای ناپسند فرزندانش شرمنده می‌شود، چرا که وقتی خطایی در آنها رخ می‌دهد، مانند اینکه تیر از کمان باز می‌گردد و به خود آنها آسیب می‌زند.

برداشت: نباید به ثروتمندان اهمیت بدهیم، زیرا انسان‌های با مروت و جوانمردی کم هستند. هر کسی که از ضرر به خودش می‌ترسد، در واقع به خودخواهی منجر می‌شود.

برداشت: درختان سرو به قدری زیبا و بلند هستند که هنگامی که به ماه نگاه می‌کنند، از زیبایی او حسادت می‌کنند و این حسادت آن‌ها را به این می‌اندازد که بخواهند به نیوبرند خود آسیب بزنند.

برداشت: آتش به هیچ وجه باعث نمی‌شود که مویی به خود بپیچد، اما وقتی کسی نازک‌میان و ظریف را تماشا می‌کند، به خاطر زیبایی او به خود می‌پیچد و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: مانند دانه‌های تسبیح که در هر حلقه‌اش پراکنده‌اند، اما با این حال، موهای زلفش به دلیل غیرتش به دور خود می‌پیچد و به هیچ‌کس اجازه نمی‌دهد که به آن نزدیک شود.

برداشت: او به این امید است که از دهان تنگش کلامی بیرون آید و به خاطر همین، به دور خود می‌چرخد و درگیر خودش می‌شود.

برداشت: دل سنگی که جَفای جدایی تازه‌روان را احساس می‌کند، به شدت می‌سوزد. هر فردی که گلی از باغ بچیند، در واقع خود را در معرض لطافت و زیبایی آن قرار می‌دهد و به نوعی به آن وابسته می‌شود.

برداشت: رشته جان را از پیچ و تاب نجات بده و در آغوش گوهری قرار بده که این ریسمان بر خود می‌پیچد.

برداشت: چرا آب روان به خود می‌پیچد و تلاطم دارد، اگر رفتار آن سرو زیبا آرام و بی‌حرکت نیست؟