غزل شمارهٔ ۲۸۰۸

برداشت: دل آزاد، به خاطر آرزوهای فراوان، بسیار در تنگنا و دودلی قرار می‌گیرد، مانند کتاب مقدسی که به دور خود کمربند می‌زند.

برداشت: کدام فرد بی‌ادب و ناپسند این گلستان زیبا را مزاحم شده است؟ اینجا هر شاخه گل به مانند ماری به دور خود می‌پیچد و نشان‌دهنده‌ی زیبایی و حسرت است.

برداشت: حجاب و مانع در برابر نور الهی، مانند خاک و آب است که بر سر سنگ راه حقیقت قرار گرفته است. اگر این حجاب‌ها وجود نداشت، رشته تسبیح به دور کمر می‌پیچید و اتصال به خداوند برقرار می‌شد.

برداشت: وقتی که با ناخن بی‌رحمانه سینه‌ام را می‌خراشم، صدای تیشه فرهاد در کوه‌ها به گوش می‌رسد.

برداشت: نمی‌دانم چه چیزی از قلم من خارج می‌شود که هر خطی از آن به خاطر درد، مثل طوماری در خود می‌پیچد.

برداشت: کسی که به این باغ می‌آید بدون هیچ دستاوردی خارج می‌شود، مانند کسی که با بی‌دقتی و بی‌احتیاطی، خارهایی را به دامن خود می‌چسباند.

برداشت: به دور چشم او نشانی است که هر مژه‌اش از درد و غم شبانه‌روزی که به خاطر عشقش دارد، پیچیده و نگران است.

برداشت: از ظواهر و ظاهر افراد فریب نخور، چون گاهی کسانی با ظاهری مذهبی و محترم، درون‌شان خالی از معرفت و خرد هستند. صدای کوچکی که از یک گنبد به گوش می‌رسد نشان‌دهنده‌ی عمق و ارزش آن نیست، بلکه ممکن است فقط نشان‌دهنده‌ی خالی بودن درون باشد.