غزل شمارهٔ ۲۸۰۷

برداشت: آیا کسی می‌تواند تا چه زمانی در غم و ناراحتی شب بماند و با ترس و امید صبح را آغاز کند؟ واقعاً تا چه زمانی می‌تواند خبر و آگاهی به کسانی که از آن بی‌خبرند برسد؟

برداشت: مرگ نمی‌تواند وجود افرادی را که در هم پیچیده‌اند و به یکدیگر وابسته هستند، تحت تأثیر قرار دهد؛ چرا که خیال و آرزوهای آنها همانند غنچه‌ای است که هنوز شکفته نشده و امید به زندگی دارد.

برداشت: حباب نمی‌تواند دریا را تسخیر کند، پس سکوت وقتی که زیبایی و شکوه در یکدیگر درهم پیچیده است چه معنایی دارد؟

برداشت: آیا اگر کسی با رفتار گرم و صمیمی به ما نزدیک شود، ممکن نیست که ما دامن خود را بسوزانیم؟ در غیر این صورت، که فرصت کافی برای آماده شدن داریم تا دامن را روی کمر خود بند کنیم.

برداشت: علت تنگی و سختی اوضاع، نشان دادن ناراحتی و اندوه خودم است. وقتی که آهی از دل برمی‌آید، آن حس در درونم پیچ و تاب می‌خورد.

برداشت: در باغی که از هر خار آن می‌توان صدها گل برداشت، چرا هیچ‌کس به‌طور مداوم بر روی شاخه‌های دیگر حرکت نمی‌کند؟

برداشت: عقل عاقل هیچ کاری نمی‌تواند انجام دهد، مگر این که عشق و شوق به سویی که خوابیده، او را به حرکت و پیوستگی وادار کند.