غزل شمارهٔ ۲۸۰۶

برداشت: غم و اندوهی که در دل دارم، در گنبد سبز نمی‌گنجد، چون درد و رنجی که تجربه کرده‌ام، وقتی در ظرفی کوچک ریخته شود، جا نمی‌شود.

برداشت: به سادگی و بی‌پیرایه بودن راضی باش اگر از عشق تنها یکدلی و هم‌سویی به دست آورده‌ای، زیرا هر جا که عشق وجود دارد، زیبایی و رنگی در چهره نمی‌گنجد.

برداشت: نمی‌دانم حال کسانی که دل‌های حساس و ارزشمندی دارند، چگونه خواهد بود، زیرا در فضایی که همه چیز به یکدیگر متصل است، احساس تنهایی نمی‌تواند جا بگیرد.

برداشت: من را از سرزمینم دور کرد، زیرا جوهر واقعی من همانند یتیمی است که در دریا افکنده شده و هیچ جایی برای خود ندارد.

برداشت: عشق مجنون به لیلی آن‌قدر عمیق و شدید است که حتی در شرایط سخت و بی‌پناهی نیز نمی‌تواند از یاد او برود. این نشان می‌دهد که عشق واقعی فراتر از هرگونه کمبود و ضعف انسانی است.

برداشت: زمانی که از خودم خارج شدم، زمین به اندازه‌ای برایم تنگ شد که دیگر جا نمی‌شد. هر کس که از خود خارج شود، در این دنیا نمی‌تواند جا بگیرد.

برداشت: اگر او می‌خواهد برای زلفش بیعانه بگذارد، عقل و دل و دینت را بده، زیرا که جزئیات و نکات این معامله درک نمی‌شود.