غزل شمارهٔ ۲۷۹۸

برداشت: به چه دلیلی به دنبال حرف زدن با دیگران هستی، وقتی که صدای تو مانند زنگ صدایی در فضا گم می‌شود؟ سکوت بهتر از فریادی است که هیچ شنونده‌ای ندارد.

برداشت: از جایی که نشسته‌ای حرکت نکن، زیرا اگر پاهایت را دراز کنی، ممکن است به حالتی بی‌اختیار و مست دچار شوی و به دست نگهبانان بیفتی.

برداشت: از راهنمایی و هدایت معلم زبردست جدا نشو، چون به تنهایی نمی‌توانی به کمال برسی. ثمره‌های زندگی مانند میوه‌ای هستند که در نهایت به زمین می‌افتند و از بین می‌روند.

برداشت: آیا هزینه‌ای که برای مسیر می‌پردازم به اندازه‌ آب باریکی است که من دارم؟ در آن بیابان وسیع که با نفس کشیدن سیلاب‌ها پایین می‌آید.

برداشت: دل هیچ کس به خاطر آواز زیبا و رنگین من نمی‌سوزد، مگر اینکه صدای من همچون آتش در قفس بر افروزد.

برداشت: انسان‌هایی که مکار و دل سیاهی دارند، نمی‌توانند از حقه‌ها و فریب‌های خود رهایی یابند. مانند عنکبوتی که ابتدا با تارهایش مگس را در دام خود می‌کشد و بعد به خود بند می‌شود.

برداشت: اگر به دنبال سلامت و خوشبختی هستی، باید دل خود را از خواسته‌های بیهوده و شکایت‌های بی‌فایده خالی کنی، چرا که در چنین حالتی، ناله و غم تو مانند آتشی است که وقتی به علفی میافتد، شعله‌ور می‌شود.

برداشت: دل کندن از چیزی که شیرینی و جذابیتش را دارد، کار آسانی نیست. مانند مگسی که به شکر چسبیده، انسان هم از لذتی که می‌برد نمی‌تواند به راحتی جدا شود.

برداشت: برای رسیدن به درک عمیق از اسرار، باید در سکوت و آرامش حرکت کرد، زیرا همان‌طور که اگر غواص به نفس خود توجه زیادی کند، ممکن است گوهر گرانبها را از دست بدهد.

برداشت: هر چند که از فریاد و ناله‌ام دست بردارم، اما خوشحالی ندارد؛ چرا که وقتی مظلوم بدون حامی و دادخواهی بماند، زبانش بسته می‌شود و خاموش می‌گردد.

برداشت: جدایی شب و روز برای من یکسان است، زیرا در شب‌های طولانی و بی‌پایان من، صبح هم از نفس و امیدم دور می‌شود.