غزل شمارهٔ ۲۷۹۷

برداشت: در آن مجلسی که همه محو و شیدای خوشی هستند و از شدت مستی هیچ‌کس توانای تحمل ندارد، حتی اگر خورشید با درخشش خیره‌کننده‌اش نمایان شود، همه تحت تأثیر آن حال قرار می‌گیرند و بی‌تابی می‌کنند.

برداشت: درمان من فقط از نگاه بیمار تو به دست می‌آید. کجا کسی مثل مسیحا می‌تواند به درد عشق چاره‌ای بیندیشد؟

برداشت: غرور مانند آب زلال و پاکی است که هرگز در دامان خود نمی‌پذیرد، حتی اگر صد نفر تشنه و گرسنه در بیابان بیفتند.

برداشت: اگر زخمی بر پهلویت ایجاد شود و خنجر الماس به تو آسیب بزند، در چنین شرایطی چه می‌توانی بکنی اگر کار تو به مژگان بلند و زیبایی بیفتد؟

برداشت: افراد بی‌تاب و ناآرام نمی‌گذارند که کسی به زیبایی‌های محبوبشان نگاه کند، زیرا نگرانند که چشم محمود به موی ایاز بیفتد.

برداشت: به هیچ وجه عجیب نیست که دل صائب بر اثر آن شرایط دچار تلاطم شود، چون وقتی دل مؤمن به شدت داغ شود، مانند شعله‌هایی که نخل را در گداز می‌سوزاند، او نیز دچار تغییر و تحول می‌شود.