غزل شمارهٔ ۲۷۹۶

برداشت: از شکل و زیبایی ابروان آن شخص، واضح است که بهترین نقش و زیبایی در مراحل نهایی به وجود می‌آید.

برداشت: وقتی که جان به محبوب وصل می‌شود و از نابودی محفوظ می‌ماند، دیگر هیچ چیزی مانند آبی که در دست مروارید بریزد، نمی‌تواند به راحتی از دست برود.

برداشت: اگر تیغی که جوهر و ارزش ندارد، به خاطر سادگی و عدم هوش لازم، به مویی از کمر یکی بپیچد و تاب بخورد، باز هم زیبایی و قدرت واقعی‌اش را از دست می‌دهد.

برداشت: تو نمی‌رسی، نمی‌خوانی، نمی‌پرسی و نمی‌جویی که چرا از دوستان و آشنایان اینقدر بی‌خبر مانده‌ام؟

برداشت: چه فایده‌ای دارد که آدم صبر و تحمل کند اگر دلش در مکان مناسب خود نباشد؟ زیرا هر کسی که جرأت و شهامتش را از دست بدهد، سلاحش را نیز رها می‌کند.

برداشت: نگران طوفان در این دریای بی‌ثبات نباش، زیرا حتی در آغوش ساحل، کشتی هم ممکن است از خطر امواج در امان نماند.

برداشت: زخم زبان و تهمت مردم می‌تواند برای انسان دردسرساز باشد و باعث شود که او به دنبال راهی برای پرواز و دستیابی به اهدافش باشد. اما این زخم‌ها و نیش‌های دیگران همانند خون در رگ‌هایش جاری خواهد شد و او را در مسیر سختی قرار می‌دهد.

برداشت: درد و مشکلات معمولاً بر روی نقاط ضعف بیشتر تأثیر می‌گذارند، درست مانند اینکه شدت ضربه‌ها و آسیب‌ها در یک مکان خاص بیشتر می‌شود.

برداشت: از نعمت‌ها و ثروت‌ها، حرص و طمع بیشتر می‌شود؛ صائب می‌گوید، موری که در تنگی و سختی شکر بیفتد، جانش را با تلخی می‌گذراند.