غزل شمارهٔ ۲۷۹۵

برداشت: زمانی که تصویر زیبایی در آینه منعکس می‌شود، لرزش آن به‌گونه‌ای است که صدف نیز به خاطر گوهری که درون خود دارد، دچار لرزه می‌شود. این نشان‌دهنده تأثیر و زیبایی فوق‌العاده‌ای است که در برابر آن تصویر قرار دارد.

برداشت: کشته شدن در یک نبرد برای کسی که در میدان می‌جنگد اهمیت ندارد. آن شخص مانند نسیمی سبک و فارغ است که دلش نمی‌سوزد. این نسیم به راحتی بر روی لاله‌زارها می‌نشیند و عبور می‌کند.

برداشت: با بی‌توجهی به دیگران، حتی اگر کسی از درد و رنجی در دل داشته باشد، نمی‌تواند اعتراض کند و یا از خودش دفاع کند. اگر شخصی بی‌احساس باشد، نگاهش به درد دیگران بی‌تفاوت خواهد بود و کمترین تأثیری بر او نخواهد گذاشت، حتی اگر آن درد بزرگ و مشهود باشد.

برداشت: کسی که عشق را از زمین برمی‌دارد، هرگز به سادگی اجازه نمی‌دهد که کسی به خاک بیفتد. سرنوشت منصور نشان می‌دهد که چنین سقوطی غیرممکن است.

برداشت: به من فکر نکن که زخم‌های گذشته هنوز در دلم وجود دارد و شاید به زودی اثرش بر روی زندگی‌ام نمایان شود.

برداشت: برای پاک کردن زنگارهای ذاتی از دل، کار دشواری است؛ همان‌گونه که عنبر تاریک از دریای روشن جدا می‌شود.

برداشت: شوق و آرزوی مجنون نتوانست تحت تأثیر زنجیرهای ستم قرار گیرد. آیا می‌شود که از رفتار آب، پیچ و خم‌های جویبار کم شود؟

برداشت: دل خود را نلرزاند زیرا خورشید درخشان با این بی‌توجهی هر روز از مقام و اعتبار خود کاسته می‌شود.

برداشت: نمی‌توان بر روی چهره‌ای جوان و زیبا نشانه‌های فقر را پنهان کرد، زیرا در پایان، نداشتن امکانات و ابزار کافی، به آسیب‌های جدی خواهد انجامید.

برداشت: اگر دل انسان از تعلقات و زواید پاک شود، آنگاه حقیقت و زیبایی‌های نهفته در وجودش به وضوح نمایان می‌شود. مانند آیینه‌ای که وقتی صاف و بدون غباری باشد، تصویر واقعی را به روشنی نشان می‌دهد.