غزل شمارهٔ ۲۷۹۴

برداشت: با نگاه خیره می‌توان به دشمن آسیب رساند، اما من نمی‌خواهم که نگاه من به چشمان سختی‌های زندگی بیفتد.

برداشت: از چهره‌ی زیبای تو مانند شبنم، پرده را کنار بزن، چرا که بلبل مانند برگ‌های خزانی که از درخت می‌افتد، به زمین خواهد افتاد.

برداشت: زخم من به زیبایی زخم‌هایی شبیه است که تیغی خونین به بدن می‌زند، مانند آبی که وقتی در جویبار می‌افتد، ظاهرش عوض می‌شود.

برداشت: تمام شب، بادام زلفی به بازی و تماشا مشغول است و من هیچ وقت چنین صیادی را ندیده‌ام که این‌گونه عاشق شکارش بشود.

برداشت: این شعر به توصیف یک وضعیت نگرانی و تیره‌روزی می‌پردازد. در آن، زاغی که نماد بدی یا شومی است به درخت نخل حمله می‌کند و این حمله باعث ایجاد اندوه و غم می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که حتی فکر کردن به زیبایی‌ها و نشاط بهاری نیز در چنین شرایطی سخت به نظر می‌رسد. در واقع، این شعر به تضاد بین زیبایی و غم اشاره دارد و از احساس عدم آرامش در دل اشاره می‌کند.

برداشت: کسی که به حقیقت بیناست، از شکست و مشکل دیگران نمی‌ترسد. او می‌داند که وقتی دریا آرام شود، کشتی به راحتی حرکت می‌کند و هیچ خطری آن را تهدید نمی‌کند.

برداشت: چه چیزی باعث شده است که صائب بیضه را به بیرون بیاورد؟ او مانند پرنده‌ای است که در فکر پرواز از قفس به سر می‌برد.