غزل شمارهٔ ۲۷۹۳

برداشت: دل انسان همیشه در انتظار وصال محبوب است و به همین خاطر دچار احساسات متناقض و کلافه کننده می‌شود. اگر این امید نباشد، رسیدن به آرامش و حقیقت بسیار دشوار خواهد بود و انسان به illusions و فریب‌های زندگی گرفتار می‌شود.

برداشت: بهشت در واقع فقط در رنج و درد عشق وجود دارد، زیرا عاشق مانند سمندری که از آتش دور می‌ماند، در عذاب و رنج خواهد بود.

برداشت: زیبایی و جذابیت او به قدری پرقدرت است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جذابیت او را به اندازه آن نشان دهد، مگر اینکه غنچه‌ای از رویش پوشش خود را کنار بزند.

برداشت: در روزگار ما، ناهماهنگی و مشکلات به حدی رسیده که من نگرانم حتی لطافت گل‌ها نیز تحت تاثیر واقع شود و آسیب ببیند.

برداشت: سرنوشت و تقدیر از عشق او، در میان رنج و دشواری مثل خاک و خون کشیده می‌شود و برای آن کسی که گرفتار شده، هیچ راه نجاتی وجود ندارد؛ همانند پرنده‌ای که در چنگال عقابی اسیر شده است.

برداشت: زمانی که صحبت از لعل لب (لب‌های زیبا و خوش‌فرم) به میان می‌آید، سخنان او به گونه‌ای است که مانند گوهری ناب و درخشان در عمق دریا قرار دارد، اما در عین حال، به سادگی ممکن است به مانند حبابی بر روی آب، به سرعت ناپدید شود.

برداشت: از آنجایی که سال‌ها در سکوت و بی‌کلامی بوده‌ام، به حدی دلم آشفتگی و دلتنگی می‌زند که وقتی به کتابی نگاه می‌کنم، احساس غم و اندوه به سراغم می‌آید.

برداشت: همواره باید مراقب باشی که با تندی و خشم رفتار نکنی و از درد و رنج مظلومانی که در حال گریستن هستند غافل نشوی. زیرا اگر توجه نکنی، ممکن است آتش خشمت به تو آسیب برساند.

برداشت: غم و نگرانی روز قیامت، دل افرادی را که غافل هستند می‌خورد و آزار می‌دهد. هر کس باید به فکر خودش باشد و از حال و روز خودش حساب کار بگیرد.