غزل شمارهٔ ۲۷۹۱

برداشت: سایه بال هما به طور ناگهانی و بدون تامل به زمین نمی‌افتد. حالا که شرایط ناپایدار است، نمی‌دانیم که این وضعیت تا کجا ادامه پیدا می‌کند و در نهایت چه سرنوشتی در انتظار ماست.

برداشت: نور بی‌نظیری است که مانند ید بیضاء، صبح را در دل غنچه شکوفا می‌کند. در دشواری‌ها، گره‌هایی که تنها با دعا و امید باز می‌شوند، جایی برای ناامیدی باقی نمی‌گذارند.

برداشت: در این دنیا، چگونه می‌توان دامن خود را جمع کرد؟ وقتی که بدن ضعیفی هست که در شش درزن آن مانند یک بوریا می‌افتد.

برداشت: مگس به خاطر شیرینی شکر، به زهر چشم علاقه‌مند می‌شود و گدا وقتی بی‌شرم می‌شود، بیشتر گمراه و حیران می‌گردد.

برداشت: آسایش خاطر تنها در بی‌خبری و سادگی وجود دارد، مانند مرغی که به خاطر تصویر سایه‌اش دچار مشکل می‌شود.

برداشت: دل را خون‌هایی که در آن نهفته است، به خاطر زیبایی او می‌سوزاند. چرا او با آشنایانش این‌گونه بیگانه و غریب رفتار می‌کند؟

برداشت: عالم در نظر یعقوب به شدت تاریک و غم‌انگیز شده بود، ای وای! امیدوارم هیچ‌کس از عزیزانش جدا نشود.