غزل شمارهٔ ۲۷۹۰

برداشت: دل دیوانه‌ام را در صبحگاهان، آه و ناله‌ای فرا می‌گیرد که جز پرنده‌ای که در آتش زندگی می‌کند، کسی نمی‌تواند از آن رهایی یابد.

برداشت: من یک پروانه‌ام که به دور شمع می‌چرخد. شمعی که در میهمانی درخشیده و می‌سوزد. پروانه با دلسوزی، محلی را که شمع در آن است، جارو می‌کند تا نور و گرمای آن حفظ شود.

برداشت: من به کسی که مشغول عبادت است حسادت می‌کنم، زیرا او، در حالی که مست و شاداب است، همچنان به مراقبت و پاکسازی فضای میخانه می‌پردازد.

برداشت: با امیدی که دارم، دل شکسته‌ام را به زلف او پیوند داده‌ام، مانند بویی که از شانه‌هایش به پا می‌خیزد و فضا را پر می‌کند.

برداشت: چرا خود را به دور این دل‌های سنگین و غمگین بیفکنم تا شاید دلم سبک شود؟ همانطور که در پایان، آسیاب دانه‌ها را از دل خود می‌روباید.

برداشت: من با کسی مواجه هستم که چهره‌اش همچون آتش می‌درخشد. او از بستر من گلبرگ‌ها را کنار می‌زند و به جای آنها بال و پر پروانه‌ها را به من می‌دهد.

برداشت: چشم او چنان وسیع و پرمحتوا شده که حتی در حال عبادت و نماز، به میخانه و خوشی‌های آن فکر می کند و آنجا را می‌بیند.

برداشت: چرا باید به خاطر آه سرد و کسالت‌آورم بلرزم، مانند صبح که آرام و ساکت است؟ زیرا گاهی اوقات، دلم در این خانه‌ی غم به شدت نشیب و فراز می‌آید و تلنگری می‌زند.