غزل شمارهٔ ۲۷۸۹

برداشت: خدابخش در دل شب از نعمت‌ها بی‌نیاز است، اما فقیران نمی‌توانند از تاریکی شب چیزی پیدا کنند. آنچه خضر (عالم و راهنمای حضرت موسی) به دست می‌آورد، اسکندر (شاه بزرگ) قادر به دستیابی به آن نیست.

برداشت: از خودپسندی و خودبینی بیرون بیا؛ چرا که کسی که در دام این افکار گرفتار است، مانند زندانی در آب و گل، هرگز نمی‌تواند حقیقت را ببیند و راهی برای مشاهده و درک دنیا پیدا کند.

برداشت: در زیر نگین پادشاهی سلیمان، فقیر و بی‌پولی وجود دارد که جز در دل خود، مکان دیگری برای پناه بردن پیدا نمی‌کند.

برداشت: گاهی در حال ذکر و عبادت هستم و گاهی در بند و محدودیت‌هایی دیگر. هیچ‌کس از فهم وضعیت خاص من و پیچیدگی‌های درونی‌ام آگاه نیست.

برداشت: چرا سپند من که باید خالص باشد، مانند تو دچار آتش و دود گردیده است؟ دود من که هار و سرد است، از آن مجمر خارج شده و دیگر نمی‌تواند درونش بماند.

برداشت: امید و تلاش می‌تواند در فردی که عزمی راسخ دارد، درختِ گل را شکوفا کند. تا هنگامی که فرد موفق نشود به هدف خود برسد، نمی‌تواند از شادی و خوشحالی واقعی بهره‌مند شود.

برداشت: برای اینکه انسان بتواند به موفقیت برسد و چیزهای ارزشمندی را به دست آورد، باید از محدودیت‌ها و وابستگی‌ها آزاد شود. باید تلاش کند و در مسیر دشوار زندگی پیش برود؛ همچنان که غواصان در دریا باید نفس خود را نگه دارند تا به گنج‌های پنهان دست یابند.

برداشت: به دنبال آرامش و آسایش از دنیای پر آشفتگی نباش، چرا که هیچگاه نمی‌توان در دریا بدون لنگر، به آرامش دست یافت.

برداشت: هیچگاه در مقام خود نباید به اندازه‌ای باشد که کسی در دریا بویی خوش از عنبر بیابد.

برداشت: با بی‌شرمی می‌توان به موفقیت رسید، زیرا تنها حبابی از چرخ زندگی دیده می‌شود و چیز دیگری جز آن نمی‌توان یافت.

برداشت: زیبایی‌های واقعی قابل تحقق و دست‌یابی نیستند، چرا که آن‌ها مانند گوهرهایی هستند که برای یافتنشان، تنها به ظواهر بی‌اهمیت توجه می‌شود و درونی‌ترین ارزش‌ها نادیده گرفته می‌شوند.