غزل شمارهٔ ۲۷۸۸

برداشت: زیبایی قامت دلنشین او بر لب‌ها جاری خواهد شد و شهرتش به سرعت در جهان انتشار خواهد یافت.

برداشت: اگر کسی به زیبایی و قامت بلند او دیوانه شود، باید مانند آب روان به آرامی و شتاب در حرکت باشد.

برداشت: وقتی که دل انسان پر از احساسات و اندوه می‌شود، دیگر در جای خود آرام نمی‌گیرد. مانند اشک‌هایی که بر روی گل‌های یک باغ می‌افتد و با شوق و نرمی بر روی آنها می‌چکد.

برداشت: عشق مثل آتش‌سوزی نیست که در عمق وجود انسان پنهان بماند. در نهایت، این احساس قوی و عمیق، مانند شیر، از درون شخص بیرون خواهد آمد و به زندگی او شکل خواهد داد.

برداشت: دانه هیچ وقت در تابه سرخ نشده راحت نیست و راز ما به سرعت از دل بر زبان خواهد آمد.

برداشت: اگر کسی بخواهد مرا دچار آشفتگی کند، عشق همچون برگ‌های خزان از دلم خواهد ریخت و پراکنده خواهد شد.

برداشت: آرامش و تنبلی عذاب‌آور است؛ هر کسی که از گروه و جمع فاصله بگیرد، در آینده به تلاش و کوشش بیشتری نیاز دارد.

برداشت: ما از جوی عشق به قدری نوشیده‌ایم که زندگی‌مان جاودانه شده است و نام ما تا ابد بر سر زبان‌ها خواهد بود.