غزل شمارهٔ ۲۷۸۳

برداشت: چقدر می‌توانیم از طوطی‌ها تعریف کنیم و فقط از شیرینی حرف بزنیم؟ گاهی لازم است که سخنان ناگوار و تلخ را نیز بشنیم تا واقعیات را بهتر درک کنیم.

برداشت: گل می‌تواند با یک لبخند ساده، تمام تلخی‌ها و ناراحتی‌هایش را جبران کند، حتی اگر باغبان پاسخ‌های سختی به او بدهد.

برداشت: گوش‌های ظاهری نمی‌توانند صدای بی‌صداها را بشنوند. ناله و cries ما ناتوانان باید با دل و جان درک شود.

برداشت: دوستان معمولاً عیب‌های یکدیگر را نمی‌بینند و پوشیده نگاه می‌دارند، اما برای شناختن عیب‌های خود، بهتر است به حرف‌های دشمنان گوش دهیم.

برداشت: ای کسی که به تیر بی‌خطای خود می‌بالید، ناله و فریاد کسی که در تیراندازی مهارت دارد باید قبل از آنکه تیر به هدف بخورد، از پس کمان شنیده شود.

برداشت: در دوران تنهایی، انسان باید به اصل وجود خود توجه کند و احساسات و تفکراتش را درک کند. برای درک زیبایی‌های زندگی، باید به طبیعت و گل‌ها توجه کرد و از عطر و لذت آن‌ها بهره‌مند شد.

برداشت: ای کسی که به خاطر بی‌خبری و بی‌توجهی، خون در وجودت خشک شده است، باید صدای ناله‌ای از صائب بشنوی که حاکی از سوز و گداز در دل است.