غزل شمارهٔ ۲۷۸۲

برداشت: چند بار می‌توان صدای نی و صدای شیشه مینا را شنید؟ گاهی اوقات هم می‌توان چند خطی از من شنید.

برداشت: وقتی به بلبل می‌رسی، مانند گلی که سر تا پا گوش است، باید به ناله‌های عاشقان گوش بدهی، چرا که نمی‌توان به راحتی از کنار آن‌ها گذشت و بی‌اعتنا بود.

برداشت: امکان ندارد که دیگر کسی با آه و ناله خود تو را متوجه کند، چرا که هرکسی که صدای شکستن شیشه دل‌ها را بشنود، دیگر نمی‌تواند به تو توجه کند.

برداشت: محبوب سخت‌دل، زبان‌گویا و ترجمان غم‌های یکدیگر هستند. برای اینکه ناله فرهاد را درک کنیم، باید آن را از دل سنگ بشنویم.

برداشت: همچون کوه قاف، باید دل استوار و ثابت باشد تا بتواند صدای ناله‌های تنهایی پرنده‌ای افسانه‌ای را بشنود.

برداشت: اگر به چشمان من گوش بسپاری، می‌توانی هزاران ناله گریبانی و رسوا را بشنوی.

برداشت: اگر بتوانی از حالت جنون و ناامیدی خود بیرون بیایی، می‌توانی بوی لیلی را از دامن صحرا بشنوی.

برداشت: تعجبی ندارد که اگر صدای ناله‌ای که از آتش و چوب زردسوز برمی‌خیزد، با داغ و گرما به رقص درآید.

برداشت: اگر بتوانی همچون دف، که صدایش در فضا پخش می‌شود، گوش‌های خود را باز کنی، می‌توانی ناله‌های ما را از سر تا پا بشنوی، همان‌طور که صدای نی نیز به روشنی به گوش می‌رسد.

برداشت: عاشقان وقتی با هم صحبت می‌کنند، گاهی دیوانگی به سرشان می‌زند. هر کسی که صدای ناله ما را بشنود، به سمت بیابان می‌رود.

برداشت: بیمار از ناله‌اش به خوبی صدای طغیانی که ناشی از سیل است را درک می‌کند، همان‌طور که هر صدفی صدای دل دریا را می‌شنود.

برداشت: در دوران عشق ما، امکان گفت‌وگو و بیان احساسات محدود شد، وگرنه بلبلان از گل‌ها صدها ناله و شکایت سر می‌دادند.

برداشت: صدا و ناله‌ای که از درد به وجود می‌آید، در دل تأثیر می‌گذارد و هر کسی که از ما این ناله را بشنود، دچار جنونی خواهد شد.