غزل شمارهٔ ۲۷۸۱

برداشت: این دل جسور به لبان زیبا امید دارد و می‌نگرد که چه چیزهایی در انتظارش است.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که در دنیای پر از مشکلات و غبار، چشمی که با کمال و زیبایی آراسته شده، امید را در خود جای داده است. خاک و غبار نمی‌توانند مانع از دیده شدن این زیبایی و امید شوند.

برداشت: در میان افرادی که خود را می‌فروشند، در روز قیامت، کسی وجود دارد که از آسیب و تیغش می‌توان انتظار داشت که ارزش و بهایی برای خونش قائل شوند.

برداشت: نور اسلام از چهره کافران الهام می‌گیرد و هر کسی که به چشمانش نگاه آشنایی دارد، به این نور امیدوار است.

برداشت: هرکس که برای نجات از مشکلات و سختی‌ها به زیبایی‌ها و جذابیت‌های تو امیدوار است، در حقیقت به تیر و تقدیر حتمی الهی پناه می‌برد.

برداشت: بی‌نیازان برای حفظ آبرو و اعتبار خود، به چیزهایی دسترسی دارند که خضر، شخصیت افسانه‌ای، از چشمه آب بقا بهره‌مند است و به آن امید دارد.

برداشت: گل لبخند را به کسی که به راز سکوت دل می‌سپارد، هدیه بده. بهشت بسته به روی هر کسی است که به خدا امید دارد.

برداشت: سایه بی‌قید مانع تحرک می‌شود و هر کسی که به سرنوشت خوب امید داشته باشد، دولت پایدار را خواهد داشت.

برداشت: هیچ‌کس بدون خواسته‌ای از دعا نمی‌تواند دست بکشد، اما دل کسی که بدون ادعاست، به دعا امیدوار است.