غزل شمارهٔ ۲۷۷۹

برداشت: چشم ما به خاطر بی‌توجهی و غفلت، پوشیده شده است و اما ابروی سفید (نماد زیبایی) از سرزمین ختا (سمبل دوری و غم) این موهای سفید را به ما هدیه می‌دهد.

برداشت: اگر دیگران از پیری و گذر زمان آگاه شوند و صبح آگاهی برایشان بیفتد، دل ما همچنان مانند شیری با تمام قوت و نیروی جوانی در مستی ناشی از غفلت از موهای سپید و پیری باقی می‌ماند.

برداشت: آیا ممکن است که دل‌هایی که به خاطر پیری و تنگ‌نظری دچار محدودیت شده‌اند، با طبعی شاداب و خوش‌دل مانند جوانی‌هایشان، دوباره شاد و آزاد شوند؟ در این بین، می‌توان به زیبایی‌های جوانی و طراوت آن اشاره کرد که با ویژگی‌های خاص خود، شبیه به درخشش و جذابیت ماه در یک شب عید است.

برداشت: در میان جوانان، کسی که دل زنده و شاداب دارد، کم نیست. وقتی که پیر و تنها می‌شود، غم و اندوه به سراغش می‌آید و موهایش سفید می‌شوند.

برداشت: در بین افرادی که چهره‌ای تیره و ناسازگار دارند، نیکی و بخشش خداوند وجود دارد و کسانی که شایسته و خوب هستند، همیشه مورد توجه نیستند.

برداشت: زندگی همچون پارچه‌ای است که اگر به هم بریزد، زیبایی‌اش را از دست می‌دهد. خوشحالی و خنده در زندگی مانند سپیده‌دمی می‌باشد که در کنار سفیدی موی پیری قرار می‌گیرد.

برداشت: موهای خوشبو و سیاه او بر روی بدن نقره‌ای‌اش مانند خطی تیره بر روی پشتی گوزنی سفید است.

برداشت: هر کسی که از دنیای علمی و دانش دوری کند، در واقع از تاریکی و جهالت دور می‌شود و به سمت روشنایی و حقیقت می‌رود.