غزل شمارهٔ ۲۷۷۶

برداشت: دل آرام نگرفت از رفت و آمدها تا زمانی که به مقصدمان رسیدیم. حالا ما را با افتخار سفیدرو کرده‌اند، چون دل ما هم روشن و پاک شده است!

برداشت: بوی پیراهن نیامد، یعنی نشانه‌ای از محبوب دیده نمی‌شود و پیر کنعان به معنای کسی که عمرش دراز است و تجربه‌های زیادی دارد، تا زمانی که از چشمان خود اشک نریزد و در دلش غم نداشته باشد، نمی‌تواند به احساس خوشبختی و آرامش دست یابد. در واقع، به نوعی بیان می‌کند که برای رسیدن به شادی و آرامش، باید از دل و احساسات خود بگذریم و این نشانه‌ها را درک کنیم.

برداشت: چشم ما از شدت انتظار، به حالت گریه درآمده و اشک‌هایمان سیاه و تیره شده است. تا اینکه بالاخره در پایان این انتظار، به مقصدی روشن و دلپذیر در دشت‌های جستجو رسیدیم.

برداشت: این بیت به تضاد بین نور و تاریکی اشاره دارد. در اینجا، حلقه‌ای که در بیرون وجود دارد و حرارت آتش را حس می‌کند، به نور شمع که در درون یک محفل است، می‌نگرد. شاعر به این نکته اشاره دارد که وجود روشنایی و جو گرم و صمیمی در محفل، می‌تواند روح جمعی و سفیدی را در آن فضا ایجاد کند، بر خلاف تاریکی و تنهایی در بیرون. به این ترتیب، شاعر به زیبایی‌های موجود در جمع و تاثیر مثبت آن بر روح انسان اشاره می‌کند.

برداشت: دل یکی از ما که دچار عشق و غم شده، به خاطر زیبایی و جذابیت چشم‌های معشوق، ناگهان به زلالی و روشنی مانند گوهر تبدیل شده است، در حالی که خود ما دچار بی‌حاصلی و ناامیدی در این دریای زندگی هستیم.

برداشت: اگر کسی به تو تلخی می‌کند و بی‌محبتی نشان می‌دهد، در مقابل او هم ممکن است گرفتار بی‌محبتی شوی. در زمان این افراد بی‌ثمر و بی‌فایده، آیا سفیدی و پاکی در دلشان باقی خواهد ماند؟

برداشت: کوشش و تلاش ما به خاطر دلی بود که در آنجا قرار داشت و از دنیا فقط همین یک خانه را برای خود ساخته‌ایم.

برداشت: اگر خوش شانسی بر ما سایه افکند، در دنیای تاریک و مخفی، جواهرهای ارزشمندی به دست خواهیم آورد که پیدا کردنشان دشوار است.

برداشت: قلم صائب به تازگی به این شعر رنگ و بویی تازه داده است تا تصویر زیبایی از دهقان را به تصویر بکشد که سرسبزی و محصولش را به نمایش می‌گذارد.